| 1 | 2 | 3 |

Beste Beatrijs,
Over enkele weken zal ik bevallen van ons tweede kindje. Het plan is om een kraamborrel te geven voor vrienden en familie. We willen echter niet overladen worden met knuffels en dergelijke, omdat onze eersteling al heel veel speelgoed heeft. We willen voorkomen dat we allemaal spullen krijgen, die we al hebben. Op huwelijkskaarten zie je nog wel eens staan ‘cadeautip’ en dan een envelop. Cadeaubonnen lijkt ons wel een goede oplossing. Graag zouden we dit op het geboortekaartekaartje aangeven op een subtiele manier. Hoe kunnen we dat beleefd formuleren?

Baby heeft alles al

Beste Baby heeft alles,
Ik raad het u af: cadeautips geven op het geboortekaartje. Of het nou om geld (envelopjes) of cadeaubonnen gaat - het maakt altijd een inhalige indruk. Bovendien wordt het geboortekaartje ontsierd door dergelijke aanwijzingen. Net zo min als kledingcodes op overlijdensberichten horen er cadeau-instructies thuis op geboortekaartjes. Laat het gewoon in het midden. Mensen komen toch niet met enorme cadeaus aanzetten. Een kraamcadeautje is zelden meer dan een kleinigheidje. Misschien komen gasten toch met een paar verrassende dingetjes die leuk zijn voor de nieuwe baby, en waar u alsnog blij mee bent. Ook al is de nieuwe baby zich nergens van bewust, het kan toch geen kwaad als hij/zij een paar nieuwe kleertjes of speeltjes krijgt en het niet alleen met afleggertjes van het oudere kind moet doen? Wat u niet kunt gebruiken schenkt u aan het Leger des Heils of aan bevriende gezinnen, of u legt het in een kast om weg te geven, als u zelf weer eens op kraambezoek moet. Als mensen van tevoren gaan informeren of u nog ergens behoefte aan hebt, kunt u altijd zeggen dat ze niets mee hoeven te nemen. ‘Je komst is voor ons geschenk genoeg,’ luidt dan de formule.

Beste Beatrijs,
U vond het ongepast om in plaats van kraamcadeautjes geld voor een goed doel, bijvoorbeeld een kinderproject te vragen. Dat is precies wat wij met onze jongste drie kinderen (van de zes) hebben gedaan. Als je alles al hebt en sommige dingen al meerdere malen, vind ik het inhalig om nog meer voor jezelf te willen. Er stond een grote spaarpot naast de wieg, zodat iedereen vrij was te geven wat hij of zij wilde. Ik begrijp niet wat er ongepast aan is wanneer wij onze overdaad delen met kinderen die het minder hebben dan de onze.

Beter een goed doel dan nutteloze spullen

Beste Beter een goed doel,
Laten we wel wezen: in deze welvaartsmaatschappij heeft iedereen alles al en zijn eigenlijk alle cadeautjes overbodig. Als mijn man me een flesje parfum wil geven voor mijn verjaardag, en ik zou tegen hem kunnen zeggen dat hij dat geld beter aan een goed doel kan besteden, dan klinkt er een tikje wreedheid door in deze moreel-superieure houding.
Ik moedig niemand aan tot inhaligheid. De ontvanger mag met cadeaus doen wat hij wil. Je kunt hele stapels gloednieuwe babykleertjes, nog onuitgepakte babymobiles en knuffeldieren afstaan aan het Leger des Heils of aan Hulp voor Onbehuisden. De cadeau-code luidt immers dat de gever zich nooit bemoeit met wat de ontvanger precies uitvoert met z'n cadeau. Al begraaft hij het in de tuin.
Het punt is dat ik de symboliek van het cadeautje als blijk van genegenheid, van goede wensen en van verbondenheid niet wil ondermijnen. Mensen nemen de
moeite een kleinigheid uit te zoeken, te kopen en te geven en die keten van gedragingen betekent iets: noem het voor mijn part liefde. Als je mensen hiervan weerhoudt is dat wel utilitair en rationeel maar niet erg aardig. De derde wereld verdient onze niet-aflatende bekommernis, maar hij hoeft niet tussen mij en mijn vrienden in te gaan zitten.

Beste Beatrijs,
Onlangs had ik met een mede-zwangere een discussie over cadeaus. Zij is in verwachting van haar tweede kind en ‘heeft alles al’. Ze wil geen cadeautjes
voor de baby, en ze is van plan op het geboortekaartje mensen te vragen om geld over te maken naar een door haar uitgezocht goed doel. Ik vind dat vreselijk ongepast, vooral omdat het over cadeautjes voor de baby gaat. Meestal zijn dat kleine dingen, waar mensen iets van zichzelf in leggen. Het zijn ook doorgaans dingen, waar je misschien niet om zit te springen maar die altijd wel van pas komen. Desnoods geef je later wat van die spullen weg aan minder bedeelden. Ik vind het lelijk om een geboortekaartje met een cadeauwens te vervuilen. Wat vindt u hiervan?

Met lege handen op kraamvisite?

Beste Met lege handen,
U hebt helemaal gelijk. Een geboorteaankondiging hoort ter ere van de baby te zijn, blijdschap uit te stralen, geen cadeauwensen te bevatten en ook geen aanwijzingen over hoe geldstromen te kanaliseren. Dat maakt een inhalige indruk. De ontvanger van zo’n kaartje krijgt dan toch het idee dat het geld hem lukraak uit de zak wordt geklopt, terwijl een kraamcadeautje symbool staat voor de goede wensen die een baby meekrijgt voor de rest van z’n leven. Het is ook helemaal niet leuk voor het kind zelf om op latere leeftijd zo’n geboortekaartje annex bedelbrief te bekijken.
Goede doelen worden weleens ingezet als cadeauwens door volwassenen die ‘alles al hebben’. Dat kan desnoods, maar het goede doel als vervanging van kraamvisitecadeautjes vind ik niet geslaagd. U schrijft het zelf al: meestal geven mensen kleinigheidjes en vaak leggen ze er iets persoonlijks in. Ik heb zelf heel vaak dezelfde (vrij goedkope) speeltjes gekocht voor pasgeboren baby’s, omdat mijn eigen kinderen daar als baby zo’n plezier van hadden. Dat is dan leuk om erbij te vertellen. Als mij was medegedeeld dat ik die vijf euro maar aan het Leger des Heils moest geven, had ik me gepikeerd gevoeld. Het is bot en hautain als ouders op voorhand alles afwijzen wat een belangstellende kennis aan goede gaven of aardigheidjes te bieden heeft. Een kind is niet uitsluitend van z’n ouders, maar maakt vanaf de geboorte deel uit van een groter geheel.