Kinderpartijtje

| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 |

Beste Beatrijs,
Een paar maanden geleden gaf mijn dochter ter gelegenheid van haar zevende verjaardag een kinderfeestje. Acht kinderen (vooral klasgenootjes) waren van de partij. Vorige week ontdekte mijn kind dat een van de kinderen die zij had uitgenodigd, haar niet had teruggevraagd, toen zij haar feestje vierde. Mijn dochter vond dat heel erg. Vooral omdat het een kind betreft, die bij haar in een groepje op school zit en alle andere meisjes uit het groepje wél uitgenodigd waren. Ik merk dat ik er ook mee zit. Ik vind deze moeder ineens helemaal niet meer sympathiek. Moet ik haar hierop aanspreken?

Moeder van een overgeslagen kind

Beste Moeder van,
Het is heel onprettig voor uw dochter om als enige niet uitgenodigd te zijn. Dat is geen goed beleid voor een verjaardagspartijtje voor zo jonge kinderen. Het lijkt me verstandig om die moeder hier op aan te spreken. Breng het niet beschuldigend maar als een vraag om opheldering: ‘Zeg, wat ik vragen wou: mijn dochter is niet uitgenodigd vorige week. (stilte) Als enige. Zij was daar nogal door aangeslagen. Hebben die twee soms ruzie gehad of zo? Heeft mijn dochter iets misdaan?’ Misschien wilde die moeder een beperkt aantal kinderen, of misschien is er wel degelijk sprake van ongenoegen. In ieder geval hoort u dan wat er aan de hand was. En als de moeder geen heldere verklaring heeft, raakt ze er in ieder geval van doordrongen dat er een sociale fout is gemaakt.

Beste Beatrijs,
Mijn dochter van elf jaar was uitgenodigd voor een verjaardagsfeestje van een klasgenote. De bedoeling was een kinderdisco, maar toen ik op het afgesproken tijdstip van 11 uur mijn kind kwam ophalen, zat iedereen naar een videofilm, American Pie, te kijken. Deze film is volgens mij niet geschikt voor basisschoolkinderen – hij heeft de leeftijdscode van 16 jaar. De dag daarna heb ik de moeder hierover opgebeld en zij verontschuldigde zich dat ze er niet op had gelet wat haar kind had uitgezocht in de videotheek. Andere ouders die ik hierover sprak, haalden hun schouders op en zeiden dat dat nu juist de lol van zo’n partijtje is: lekker gniffelen over dingen die ze maar half begrijpen. Ben ik erg ouderwets?

11 is geen 16

Beste 11 is geen,
De film American Pie is een Amerikaanse komedie, waarvan het hoogtepunt bestaat uit een masturbatie-act met een warme appeltaart. De grote hoeveelheid melige, seksueel geladen grappen spreekt vooral een tienerpubliek aan. Geen film dus voor verjaarspartijtjes van basisschoolkinderen. Op deze leeftijd houden ouders toezicht op waar hun kinderen zoal naar kijken, en zo ze dat niet voor hun eigen kinderen doen, dan toch in ieder geval voor andermans kinderen die onder hun dak verblijven. Al was het maar om geen ruzie met andere ouders te krijgen. Een kinderpartijtje hoort uit kindervertier te bestaan en films voor 16-plus vallen daar niet onder. Nogal wiedes vinden kinderen het leuk om te gniffelen over dingen die ze maar half begrijpen, maar dat moeten ze dan maar op eigen initiatief onder elkaar doen, en niet in een door volwassenen gesanctioneerd kader.

Beste Beatrijs,
Mijn dochter wordt 7 jaar. De genodigden tel ik als volgt: 6 vriendinnetjes, 2 ex-vriendinnetjes (niet vragen zou de ex-status van de vriendschap wel erg bruut onderstrepen), 3 meisjes wier feestje zij recent bezocht, de 2 resterende meisjes in haar klas, het buurmeisje, een trouw vriendje (dat is voor het jongetje geen doen tussen 15 meisjes, dus er mogen nog twee jongetjes bij). Totaal: 18 kinderen. Dat is veel te veel voor een leuk kinderfeestje. Natuurlijk heb ik geprobeerd om het grootste deel van deze categorieën te schrappen, maar dat wil niet erg lukken. Wat nu?

Hoe meer zielen, hoe groter de pan

Beste Hoe meer zielen,
Kinderen van deze leeftijd zijn veel minder gewond, als ze ergens niet voor worden uitgenodigd, dan hun ouders. En aan ouders kunt u uitleggen dat 18 te veel is. Schroom dus niet om beperkingen aan te leggen. De eenvoudigste oplossing is om iedereen te schrappen behalve de 6 vriendinnetjes. Met de jarige erbij zijn dat er 7 - precies haar nieuwe leeftijd, een getal dat deskundigen aanbevelen voor het aantal gasten op kinderpartijtjes.
De ex-vriendinnetjes zullen toch ooit eens níet gevraagd moeten worden, en hoe jonger ze zijn als deze bijl valt, hoe beter. Op deze leeftijd zijn feestjes vaak met alleen meisjes of alleen jongens. Dat begrijpt ook iedereen. Buurmeisje komt ook niet, want het is alleen voor klasgenoten.
Blijven we zitten met de drie uit beleefdheid terug te vragen klasgenootjes en de twee-voor-wie-het-anders-zo-zielig-is. Misschien moeten die er toch maar bij. Twaalf meisjes die elkaar goed kennen is nog net te doen voor een partijtje. Als u denkt: het is me nog teveel, stuur de uitnodigingen dan kort (een week of zo) van tevoren op of plan het op zaterdagochtend - wie weet moeten er een paar hockeyen.

Beste Beatrijs,
Georganiseerde kinderfeestjes zijn heel erg in de mode. Elk pretpark, museum of kasteel biedt tegenwoordig wel een arrangement voor een verjaardagspartijtje. En wie thuisblijft ontvangt een clown of goochelaar. Koekhappen en spijkerpoepen of gewoon lekker spelen zijn blijkbaar niet meer genoeg; het kinderfeestje vereist bijzonder entertainment.
Zijn moderne ouders te druk om zelf iets te verzinnen, is het gemakzucht? Komt het door de organisatiedrift van ouders, die het leven van hun kinderen steeds meer regelen en plannen? Of willen ouders niet voor elkaar onderdoen?

Verbaasd over geldsmijterij

Beste Verbaasd,
Men kan geen tien, twaalf kinderen uitnodigen voor een verjaardagsfeestje, waar niets voor is gepland. Een kinderpartijtje moet toch echt iets speciaals bieden, al kan dat best uit iets eenvoudigs bestaan als blindemannetje of stoelendans. Ik geloof niet dat ouders erop uit zijn om andere ouders de ogen uit te steken met extravagante activiteiten (survival-middagjes, dansgala voor feeën, laser-pistoolgevechten). Ik geloof ook niet dat ouders streven naar perfectie of hun regelzucht uitleven. Van gemakzucht wil ik ze ook niet betichten, want ze doen veel moeite om iets leuks te verzinnen.
De werkelijke reden van het uitbesteden is dat ouders bang zijn voor een grote groep opgewonden kinderen. Met acht kinderen heb je al een onoverzichtelijke bende die alle kanten op krioelt. Een kinderpartijtje onder je eigen dak is een buitengewoon ingewikkelde logistieke operatie. Er is een draaiboek nodig en een activiteitenschema. Het is niet moeilijk om wat kringspelletjes of wedstrijden te verzinnen. Het probleem is om die kinderen zo ver te krijgen dat ze meedoen met de gezelligheid. Om te beginnen eet de helft van de jeugdige gasten de verjaardagstaart niet op, want ze houden niet van taart. Dan zijn er altijd een paar die niet mee willen doen met de spelletjes, omdat ze ‘geen zin’ hebben, en gaan zitten klieren. Meisjes willen nog wel eens een instructie volgen, maar veel jongetjes willen helemaal niet koekhappen of aardappellopen – die doen niets liever dan elkaar onafgebroken met zwaardjes of pistooltjes achterna rennen. Een respectabele tijdsbesteding, maar een ouder met een af te werken programma denkt dan (ten onrechte) dat hij gefaald heeft.
Wat moeten ouders doen? De kinderen tot de orde roepen? Hen voorhouden dat de arme Afrikaantjes wat blij zouden zijn met zo’n heerlijke taart? Zeggen: ‘Niet zeuren, we doen allemaal mee, dat is leuk’? Hen corrigerend toespreken, als ze vals spelen met de wedstrijdjes en dat glashard ontkennen? Het valt niet mee om streng te zijn tegen andermans kinderen. Veel ouders zien zo tegen een kinderpartijtje op, dat ze er honderden euro’s voor over hebben om maar niet zelf als akela te hoeven optreden.

Beste Beatrijs,
Over twee maanden wordt mijn dochter zeven jaar. Ze heeft het nu al over haar partijtje en wie ze allemaal gaat uitnodigen. Ze wil alle meisjes van de klas. Dat zijn er twaalf, dus dat zou net gaan. Het probleem is dat ik niet al die meisjes ken - met sommigen speelt ze volgens mij nooit. Tegelijk denk ik dat zij (of ik, het ligt er maar aan hoe je er tegenaan kijkt) een aantal andere kinderen wel degelijk zou moeten uitnodigen. Deze tweede categorie bestaat uit jongens uit haar klas, bij wie ze het afgelopen jaar op verjaarspartijtjes is geweest, en uit kinderen uit onze straat (jongens en meisjes) die de afgelopen jaren op haar partijtje kwamen. Als ik alles optel, kom ik aan zeker twintig kinderen en bij die gedachte breekt het koude zweet me uit. In huis zie ik zo'n gezelschap niet zitten en als ik mijn heil zoek in het daartoe bevoegde professionele circuit van voorstellingen, circussen of ingewikkelde themafeestjes, dan wordt het wel heel erg duur met zoveel gasten. Wat te doen?

Schipperende moeder

Beste Schipperend,
De vuistregel 'nodig zoveel kinderen uit voor een partijtje als het aantal jaren dat uw kind bereikt plus een' gaat in deze tijd niet meer op. Ooit bedoeld om de festiviteiten organisatorisch in de hand te houden, is dit adagium verlaten ten gunste van in glamour en kicks tegen elkaar opbiedende ouders. Hoe meer zielen hoe meer vreugd lijkt hierbij het uitgangspunt, hetgeen een belemmering vormt voor een ordelijke afhandeling van het draaiboek (eerst koekhappen, dan aardappel-lopen, dan blaasvoetbal, dan taart eten), dat zal duidelijk zijn. De chaos wordt vervolgens afgewenteld op mensen die zich gespecialiseerd hebben in kinderjolijt en die tegen een flinke zak geld de kinderen wel een tijdje willen bezighouden. Alles draait hierbij om de hoeveelheid tijd dat ze onder de pannen zijn. Met een kindervoorstelling van een uur ben je als ouder niet uit de brand. Dat betekent immers dat je de hele meute toch weer mee naar huis moet nemen om de resterende anderhalf uur vol te maken.
Ouders zijn bang om inhoudelijk te falen (het partijtje wordt een onoverzichtelijke bende) en ze zijn bang om relationeel te falen (scheve gezichten van andere ouders, omdat hun kind niet is uitgenodigd). De kinderen zelf kan het meestal minder schelen om niet te worden uitgenodigd, althans op die leeftijd. Een beperkt aantal genodigden maximaliseert de kans op inhoudelijk succes; een ruim uitnodigingsbeleid leidt tot een pan. Als u twijfelt tussen een glanspartijtje en een pan, zou ik zeggen: kies de pan. Nodig gewoon iedereen uit, wat dondert het. De kinderen amuseren zich toch wel, ook al zijn er geen gelikte activiteiten. Neem ze mee naar buiten naar de dichtstbij gelegen grasvlakte en organiseer wat (bal)spelletjes waar veel rennen aan te pas komt. Als het regent, neemt de vreugde alleen maar toe. Modder!
Als u het toch binnenshuis wilt houden, wil het wel eens helpen de uitnodigingen zo laat mogelijk de deur uit te doen, alsof u zelf overvallen werd door uw dochters verjaardag. U nodigt twintig kinderen uit op korte termijn en gegarandeerd kunnen er een stuk of vijf niet komen. Die hadden al toegezegd voor een ander partijtje.