Beste Beatrijs,
Ik ben een man van 41 en heb een vriendin van 39. Ik heb een puberzoon die bij zijn moeder woont; mijn vriendin heeft geen kinderen. Mijn vriendin en ik wonen niet samen maar hebben al een langere tijd een relatie die goed is. Op termijn willen wij wel gaan samenwonen. Er hangt echter een groot probleem boven ons hoofd en dat is dat mijn vriendin nog graag een kind zou willen. Ik wil dit niet, omdat ik onze huidige situatie prima vind. We kunnen doen en laten wat we willen en gaan en staan waar we willen. Haar lijkt het hebben van een eigen kind geweldig en zij is niet gevoelig voor (de in haar ogen rationele en mannelijke) argumenten als korte nachten, gebrek aan aandacht voor elkaar, gebrek aan seks en meer van die dingen die jonge ouders vaak zo gestrest maken. Wat raadt u mij?

Vrijbuiter

Beste Vrijbuiter,
Het is heel belangrijk dat u tot overeenstemming komt over deze kwestie, voordat u gaat samenwonen. In zo’n wezenlijke keus als wel of geen kinderen denk ik dat de vrouw de doorslag moet geven. Ik begrijp wel dat het voor u niet zo nodig hoeft. U heeft al een zoon, en u heeft alles al eens meegemaakt. Maar uw vriendin niet! Het is een beetje egoïstisch om haar te ontzeggen wat u zelf al wel hebt. Als u het samen goed hebt, u houdt van elkaar, en u wilt samen oud worden, waarom zou u uw vriendin dan dwarsbomen in een diepgevoeld verlangen? Deze wens deelt zij overigens met negentig procent van de vrouwen – van buitenissigheid kunt u haar niet echt beschuldigen.
Veel gescheiden vaders met een nieuwe vriendin zitten absoluut niet te springen om nog meer nageslacht. Toch gaan ze voor de bijl, want het is moeilijk vechten tegen de imperatief van de natuur. Nieuwe vrouw? Dan ook nieuwe kinderen. Als u uw poot stijf houdt, zal de relatie op den duur verzuren. Uw vriendin zal u altijd het verwijt blijven maken dat ze moeder had willen worden. Bij elke ruzie zal dit opnieuw de kop opsteken. Een ander risico is dat zij er vandoor gaat om een andere man te vinden die wel met haar een gezinsleven wil. Dat zal moeilijk zijn, want op haar leeftijd is er niet veel tijd meer. Zelfs als u nu samen besluit dat een kind welkom is, dan kan het nog een tijd duren voor ze inderdaad zwanger is – als het er al van komt -, want haar vruchtbaarheid gaat snel achteruit.
U kunt heel goed met uw vriendin afspreken dat u toegeeft aan haar kinderwens, maar dat u geen zin hebt om ’s nachts uw bed uit te moeten en dat soort dingen. Houd haar voor dat ze, als ze zo nodig een kind wil, er dan ook maar voor moet opdraaien. Zij zal zo blij zijn dat u het goed vindt, dat zij al uw voorwaarden zal accepteren. Als de kleine er eenmaal is, zult u er in de loop van het eerste levensjaar stapelgek op worden, en zo groeit u automatisch in het vaderschap. Tezijnertijd zult u zelfs weleens een luier verwisselen. Het kind zal de liefde tussen u en uw vriendin bezegelen, en al gauw zult u zich het leven zonder hem of haar niet meer kunnen voorstellen.