| 1 | 2 | 3 | 4 |

Zie ook de bijlage Huwelijksaanzoek.

Beste Beatrijs,
Mijn vriend en ik (allebei begin 30) zijn al ruim zes jaar bij elkaar en sinds een half jaar wonen we eindelijk samen. Hij is de man met wie ik oud wil worden. Ik zeg hem vaak dat ik van hem houd en zijn vrouw wil worden, maar dat lijkt niet echt over te komen. Ik heb wel eens gehint naar trouwen, maar dan begon hij altijd te lachen en er gebeurde verder niets. Ik wil hem nu zelf ten huwelijk vragen op een originele manier. Hebt u misschien een leuke tip waarmee ik hem over de drempel trek?

Onvervuld stadhuisverlangen

Beste Onvervuld,
Eigenlijk hoort de man de vrouw een huwelijksaanzoek te doen en niet andersom. Als u mij eerder om raad had gevraagd, zou ik gezegd hebben: ‘Ga niet met hem samenwonen, voordat hij u ten huwelijk heeft gevraagd.’ Nu bevindt u zich als samenwonende vrouw in getrouwde omstandigheden, u doet de dingen in huis die vrouwen doorgaans doen - zonder dat u zijn formele belofte van liefde en trouw hebt. Uw vriend heeft geen enkele reden meer om u ten huwelijk te vragen, want hij heeft al alles wat zijn hartje begeert (seks, iemand die kookt en de zaak opruimt) – gratis! U was degene die wilde trouwen, maar u hebt uw wisselgeld weggegeven door met hem te gaan samenwonen. Hij staat niet open voor uw hints naar het huwelijk. Dat betekent dat hij bindingsangst heeft. Een of ander fantastisch voorstel van uw kant (met een overdaad aan rode rozen of zelfgeknutselde liefdesbetuigingen) zal hem vast niet over de streep helpen. Daar wordt hij alleen maar zenuwachtig van, want hij weet best dat hij degene is die het aanzoek moet doen, en niet u.
U kunt uit de impasse geraken door uw vriend inderdaad ten huwelijk te vragen, maar dan zonder enige voorgekookte romantiek. Als dit klusje aan de vrouw toevalt, kan het alleen zakelijk worden opgeknapt, zonder poespas. Zeg tegen hem: ‘Ik wil graag met je trouwen, hoe denk jij hierover?’ Als hij zegt: ‘Goed idee,’ stel dan een huwelijksdatum vast. Als hij u afwijst met argumenten in de trant van: ‘Waar is dat voor nodig, we houden zo toch ook van elkaar, we hebben nog tijd genoeg, ik moet daar eerst eens over nadenken, ik ben er nog niet aan toe, ik ben nog te jong, ik wil mijn vrijheid niet kwijt,’ vraag dan of hij het u wil laten weten wanneer het zo ver is. Word niet zwanger, zolang er geen huwelijksdatum op tafel ligt. Als hij er binnen een half jaar niet op terugkomt, roer het onderwerp dan voor de laatste keer aan en geef hem een ultimatum. Als hij weigerachtig blijft, moet u vertrekken, want dan neemt hij u niet serieus.

Beste Beatrijs,
Mijn vriend heeft laten doorschemeren dat hij me ten huwelijk wil vragen. Omdat hij nogal een leek is in dit soort aangelegenheden, kwamen wij te spreken over de ringen. Ik vertelde hem dat hij me hoort te vragen met een verlovingsring, waarna ik ja zou kunnen zeggen, en dat we uiteindelijk zullen trouwen met een ander paar ringen dat we gezamenlijk uitzoeken. Ik zei dat ik de verlovingsring hoor te houden. Hij schrok hiervan en zei dat hij van dat geld voor een tweede ring liever een mooie huwelijksreis maakte. Kan dat, je verlovingsring inruilen en het geld besteden aan de trouwring, de bruiloft of de huwelijksreis? Of is dit ongepast? En kun je ook gevraagd worden met de ring waarmee je gaat trouwen? En indien je je verlovingsring niet hoort in te leveren, moet je hem dan blijven dragen, naast je trouwring, en zo ja hoe is dan de verdeling tussen linker- en rechterhand? Het zijn nogal wat vragen, maar ik ben erg benieuwd naar de traditionele en meer moderne etiquette op dit gebied.

Naar een correcte verloving

Beste Naar een,
Wat een geluk dat uw vriend een leek is op het gebied van huwelijksaanzoeken! Stelt u zich eens voor dat hij zo vaak met dat bijltje had gehakt dat hij zijn hand niet zou hoeven omdraaien voor zo’n routineklusje. Dan had u wel andere zorgen aan uw hoofd. Zoals het nu ligt is er in de verste verte geen wolkje aan de horizon te bekennen. Of het zou uw preoccupatie met obscure tradities moeten zijn. Uw vragen berusten op een misverstand. Er bestaat niet één goede manier waarop mensen besluiten hun relatie te formaliseren en die iedereen helaas is vergeten. U breekt zich het hoofd over achterhaalde gewoontes uit een ver verleden. Het hele gedoe rond verlovingen en aparte verlovingsringen is al een jaar of veertig uit. Als iemand zijn geliefde een ring wil geven, kan hij dat doen zonder dat dat een officiële verlovingsdaad is. Wil een stel zich graag verloven, dan kan dat met of zonder ringen. Voor het trouwen hoeft niet weer een nieuwe set van ringen te worden aangeschaft. Een beetje knappe verlovingsring kan uitstekend dubbelen als trouwring. Het zou bespottelijk zijn om een verlovingsring terug te brengen naar de winkel. Juweliers doen niet aan leaseringen.
Een verloving had als functie om de toekomstige verbintenis alvast te legitimeren tegenover familie en vrienden. Opdat de omgeving niet zou denken dat zo’n stel maar wat aanrommelde met elkaar. Een verloofde jonge vrouw had ook vaak net iets meer armslag dan een meisje met alleen een vrijer. In deze tijd van openlijke relaties en ongehuwde samenwoners heeft de verloving geen zin meer. De vraag ‘trouwen we wel of trouwen we niet?’ is een zuivere privéaangelegenheid. Wanneer twee geliefden hun wederzijdse intenties hebben uitgesproken, dan resteert het vaststellen van een datum. Besluiten ze tot het dragen van trouwringen (dat wil ook lang niet iedereen), dan gaan ze samen naar de winkel om iets uit te zoeken wat ze allebei mooi vinden. Tijdens de huwelijksceremonie worden die ringen plechtig aan elkaars vinger geschoven. Linker- of rechterhand mogen betrokkenen zelf kiezen.
Maak het niet te ingewikkeld met overleefde tradities die hun betekenis verloren hebben en alleen maar extra geld kosten. Wees blij dat uw vriend zoveel van u houdt dat hij u ten huwelijk wil vragen. Accepteer zijn aanzoek gracieus en bijt u niet vast in irrelevante details.

Beste Beatrijs,
Ik wil mijn vriendin ten huwelijk vragen en ben op zoek naar ideeën voor een geweldig orgineel huwelijksaanzoek. Het mag best in het bijzijn van een aantal vrienden en kennissen gebeuren, maar niet op televisie of ergens midden op een podium. Onze hobby’s zijn: tennissen en films kijken. We gaan graag op vakantie, maar ik wil het huwelijksaanzoek hier in Nederland doen. Wij zijn erg sportief en zij gaat graag shoppen.

Hoe imponeer ik haar?

Beste Hoe imponeer ik,
De essentiële dingen in het leven zijn niet origineel en moeten ook vooral niet origineel worden aangepakt. Dat leidt alleen maar af van waar het echt om gaat. Als er een baby is geboren, dan zeg je: ‘Gefeliciteerd en wat een prachtig kindje!’ Als iemand doodgaat, zeg je: ‘Gecondoleerd, ik vind het heel erg.’ Als u iemand een huwelijksaanzoek wil doen, dan zegt u: ‘Ik houd van je, wil je met me trouwen?’ Zo’n aanzoek kan in principe overal plaatsvinden, maar het is een slecht idee om daar allerlei vrienden en bekenden getuige van te laten zijn. Op die manier kan de aanbedene zich in het nauw gedreven voelen en misschien durft ze dan wel geen ‘nee’ meer te zeggen. Dat kan toch niet uw bedoeling zijn? U wilt een antwoord dat recht uit haar hart komt. Liever een eerlijk ‘nee’ dan een leugenachtig ‘ja’ dat wordt ingegeven door een ‘yes, yes, yes’ scanderende menigte.
U kunt zichzelf gerust met een roos tussen uw tanden voor uw geliefde op de knieën werpen, maar doe het privé. Doe het ergens waar het rustig is. Bij een etentje in een restaurant. Thuis in een liefdevolle sfeer. Buiten tijdens een wandeling in de voorjaarsregen, wanneer u uw geliefde vast kunt pakken. Niet in de auto, niet op de tennisbaan, niet in de bioscoop, niet in het winkelcentrum. Ook zeker niet in een luchtballon. Doe het ouderwets. Doe het serieus. Doe het hartstochtelijk. Of doe het romantisch, maar alstublieft, doe het niet origineel!


Beste Beatrijs,
Ik wil binnenkort mijn vriendin ten huwelijk vragen. Na het bestuderen van het ‘Blauwe boekje’ is het mij nog niet geheel duidelijk welke etiquetteregels daar bij horen. Nu is de boodschap voor mij natuurlijk belangrijker dan de vorm waarin die komt, maar ik zou toch graag enigszins binnen de regels blijven. Een onduidelijkheid is bijvoorbeeld de toestemming van haar vader. Doe ik eerst het aanzoek en vraag ik daarna toestemming, of andersom?
Iemand ten huwelijk vragen is volgens mij een privé-aangelegenheid, en ik vind dan ook dat men dat niet aan tafel in een druk restaurant of ten overstaan van een volledig voetbalstadion doet. Ben ik hierin te ouderwets en zou het privé houden van een aanzoek uitgelegd kunnen worden als onzekerheid of is dit in overeenstemming met de hedendaagse etiquette?

Ja, ik wil

Beste Ja, ik wil,
Het begrip ‘toestemming van de vader’ is, denk ik, al zo'n jaartje of vijftig passé. Dat doen mensen echt niet meer tegenwoordig. Men vraagt iemand niet meer om de hand van zijn dochter, om de simpele reden dat dochters niet meer het eigendom van de vader zijn. Iedereen boven de achttien mag op eigen gelegenheid naar het stadhuis stappen. Wat er wel gebeurt is dat u uw voorgenomen huwelijk aan de wederzijdse ouders meedeelt – hopelijk tot ieders algehele vreugde. Voordat deze informatieronde plaats kan vinden, moet u beiden tot overeenstemming zijn gekomen. Een vrouw kan trouwens ook heel goed haar vriend ten huwelijk vragen. Dat is niet meer aan mannen voorbehouden.
U vraagt hoe het aanzoek in het vat moet worden gegoten. Tja, daar zijn heel veel mogelijkheden voor. Het bekendste scenario komt uit de Hollywoodfilms. De held tracteert zijn geliefde op een romantisch etentje in een restaurant en overhandigt haar een klein ingepakt doosje, waarna de volgende standaard-dialoog zich ontspint. Zij: ‘O, een cadeautje, wat zit erin?’ Hij: ‘Maak het nou maar open.’ Dit scenario is goed naspeelbaar, hoewel ik het wel een gedoe vind met die ringen. Je moet iets uitzoeken, waarvan je hoopt dat ze het mooi vindt, en passen doet het natuurlijk niet, dus je moet toch weer terug naar die juwelierszaak. Ach, u kunt uw vriendin ten huwelijk vragen in elke situatie, waarin u met uw tweeën de aandacht op elkaar gericht houdt. Dus niet onder het autorijden of bij een sportwedstrijd. Ook niet op een feestje van vrienden of in de pauze van een voorstelling. Maar in een restaurant kan best, de andere aanwezigen zijn geen toeschouwers - die voeren hun eigen gesprekken. En thuis op de bank kan ook, mits de tv uit staat. Of thuis in bed, of tijdens een wandeling door bos of beemd. Rozen en ringen hoeven er niet bij, maar mogen wel. Een huwelijksaanzoek is een goede manier om de verhoudingen scherp te stellen. Als de ander ‘nee’ zegt, of niet enthousiast reageert of zegt er eerst eens een nachtje over te zullen slapen, dan weet u het: meteen wegwezen.