Beste Beatrijs,
Ik ben een sentimenteel persoon, ik ben gauw in tranen en ach, zolang dat thuis gebeurt bij Spoorloos of Memories is er niet zoveel aan de hand. Man en dochter zijn aan het gesnif en gesnotter gewend. Maar ik huil ook op begrafenissen en dat vind ik gênant. Ook als ik de overledene amper kende, stromen bij mij de tranen overvloedig tijdens de herdenkingsdienst. Bij mij soms erger dan bij de directe familie. Ik probeer de bijgeluiden zoveel mogelijk te vermijden, maar enig gesnotter kan ik niet voorkomen en ik krijg rode ogen. Moet ik begrafenissen mijden of is er iets te doen aan mijn tranenvloed?

Teveel tranen

Beste Teveel,
Als er één gelegenheid is waarbij tranen gepast zijn, dan bij begrafenissen of herdenkingsdiensten. Het geeft niet dat u de persoon nauwelijks kende. De sfeer, de toespraken en de muziek wekken nu eenmaal bij velen deze fysieke reactie op. Directe familieleden moeten meer dan de andere aanwezigen hun kop erbij houden, omdat ze het draaiboek in de gaten houden, of omdat ze zelf nog iets gaan zeggen. Daarom huilen ze vaak minder of helemaal niet. Het is niet waar dat degene die het meeste huilt het meeste verdriet heeft. Het verdriet van degenen met een poker face kan grondeloos groot zijn. Maar degene die wél huilt hoeft zich daarvoor niet te schamen. Elke traan is toch een beetje een eerbewijs aan de overledene of een teken van medeleven met de nabestaanden. Gesnotter en rode ogen horen erbij.
U hoeft geen begrafenissen te vermijden, maar als u er een bezoekt van een verre kennis, en als u zichzelf niet helemaal wilt laten meeslepen, dan kunt u zich het beste achteraan in de ruimte opstellen. Daar komt het allemaal net iets minder heftig aan.