| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 |

Beste Beatrijs,
Een jaar na mijn scheiding had ik (man van 38) mijn leven weer op de rails. Tot ik enkele maanden geleden de liefde van mijn leven vond in een collega. Helaas bleek dit enkel van mijn kant te komen, want zij had en heeft een vriend. Het lukt me niet om haar los te laten, want zij is de vrouw van mijn jarenlange dromen, terwijl ik weet dat er geen toekomst in zit. Om verschillende redenen is een andere baan zoeken geen optie en haar ontlopen kan dus niet. Ondertussen ga ik er aardig aan kapot. Hebt u nog tips hoe deze liefde los te laten en verder te gaan met mijn leven?

Ongelukkig verliefd

Beste Ongelukkig,
- Houd er gewoon mee op. Ze wil u niet! Ze heeft al een man! Zet haar uit uw hoofd!
- Zoek afleiding. Ga uit met vrienden. Ga naar de cafés, stort u in het uitgaansleven, versier andere vrouwen, ook al is het maar voor een nacht.
- Word lid van een vereniging. Begin nieuwe hobby’s of vat oude weer op. Ga sporten. Timmer uw agenda dicht met afspraken en bezigheden buitenshuis.
- Ga vrijwilligerswerk doen om u nuttig maken voor mensen die het moeilijk hebben. Een nieuwe wereld gaat voor u open en tegelijk leert u andere vrijwilligers kennen.
- Schrijf u in voor een avontuurlijke groepsvakantie met singles. Leg het daar aan met een van de vele bereidwillige vrouwen.
- Ga internetdaten. Niet dat dat wat oplevert, maar het verzet de zinnen.

Beste Beatrijs,
Ik (studente, 22) leerde het afgelopen jaar een hele leuke medestudent kennen. Ik heb gevoelens voor hem en hij gedraagt zich ten opzichte van mij anders dan ten opzichte van andere meisjes. Hij heeft een soort bijzondere bewondering voor mij, althans zo lijkt het. Hij heeft precies de eigenschappen die ik zoek in een partner. Wat is hier het dilemma? Hij woont samen met zijn vriendin, en deze relatie heeft hij al sinds drie jaar. Daarom heb ik de omgang met hem altijd vriendschappelijk gehouden. We zullen door de verschillende richtingen die we gaan volgen, elkaar nog hooguit een half jaar blijven tegenkomen. Daarna gaat hij zijn weg en ik ook. Wat is de juiste manier van handelen in deze situatie? Is het juist dat je je gevoelens voor elkaar geheim houdt?

Stiekem verliefd

Beste Stiekem,
In het algemeen kunt u iemand die samenwoont beter met rust laten. Er lopen er zo velen rond op deze leeftijd die vrij zijn. Waarom nou net diegene eruit gepikt die al onder de pannen is? Als het u vreselijk hoog zit, kunt u natuurlijk uw gevoelens gaan opbiechten. Dat kan best, hoor. Al moet u rekening houden met de mogelijkheid dat ze niet worden beantwoord. U zou ook kunnen denken: ‘Hij is degene die vast zit aan een ander, en als hij werkelijk in mij is geïnteresseerd, moet hij de eerste stap maar zetten.’ Het enige wat u doet is u beschikbaar houden, terwijl u niet zo ver gaat dat u hem los gaat weken.
U zelf beschikbaar houden is niet zo moeilijk. Wanneer uw gemeenschappelijke onderwijs is afgelopen en u elkaar dus niet meer vanzelf zult tegenkomen, zegt u tegen hem: ‘Goh, nu zien we elkaar niet meer. Vind ik wel jammer.’ En daarbij kijkt u hem betekenisvol in de ogen. Wie weet hapt hij toe.

Beste Beatrijs,
Hoe ga je om met een onbeantwoorde liefde? Of beter, met de emotionele gevolgen ervan? Uit uw antwoorden op vergelijkbare vragen begrijp ik dat je moet proberen alles te vergeten en los te laten. Dat zal uiteindelijk ook wel lukken, al kan dat erg lang duren in mijn ervaring (ik heb het over jaren).
Het probleem waar ik (man, dertiger) steeds weer tegenaan loop ná dat eventuele loslaten, is dat ik dan weer minder ben gaan geloven in mijn gevoelens die ik voor een ander kan hebben. Wat betekenen die eigenlijk, als ze zo sterk kunnen zijn, en zo waar en eeuwig aan kunnen voelen, terwijl ze blijkbaar wel degelijk gewoon weer kunnen verdwijnen? Ik weet verstandelijk wel dat het zo gaat, maar ik kan het emotioneel niet accepteren. Het lijkt erop alsof de keuze er een is tussen wanhopig vasthouden aan een verloren zaak of met de jaren cynischer worden. Geen van beide opties trekt mij aan.

Tussen wanhoop en cynisme

Beste Tussen wanhoop en,
Gevoelens zijn nooit voor eeuwig en de liefde is al helemaal een containerbegrip, waar alles rijp en groen maar in gestort kan worden. Het gevoel wat een moeder heeft voor een pasgeboren baby is heel anders dan voor datzelfde kind 20 jaar later. Toch is in beide situaties sprake van liefde. Het romantische gevoel van verliefdheid van twee mensen die elkaar net hebben leren kennen is heel anders dan als diezelfde mensen zestigers zijn. Toch zijn het allebei vormen van liefde. Mensen veranderen in de tijd en gevoelens evolueren mee.
Een onbeantwoorde liefde die te lang aanhoudt zingt zichzelf los van de wereld. Zo’n romantische, vergeefse liefde lijkt dan wel een gooi te doen naar de eeuwigheid, maar zelf schiet u daar geen steek mee op. Op een gegeven moment is het zaak deze liefde de nek om te draaien, want hij brengt u alleen maar ellende. Als u erin slaagt dit gevoel uit te bannen in plaats van erin te blijven zwelgen, maakt u niet de weg vrij voor cynisme, maar creëert u innerlijke ruimte om eens iets anders mee te maken waar u (voor de verandering) gelukkiger van wordt.
De liefde is niet bedoeld om tegen beter weten in aan vast te houden - dat is pas een cynische manier van er tegenaan kijken. Het enige wat voor eeuwig is is de dood. Gebruik uw leven voor de dingen die tijdelijk zijn. De eeuwigheid zorgt wel voor zichzelf.


Beste Beatrijs,
Ik ben een man van 52 jaar, getrouwd. Ik leid een aangenaam en vredig huwelijksleven. Op mijn werk heb ik een gescheiden vrouw leren kennen met drie opgroeiende kinderen. Ik heb voor deze vrouw oprechte genegenheid ontwikkeld. Ik heb haar nooit mijn gevoelens duidelijk gemaakt. Als getrouwde man kan ik dat niet doen, vind ik. Ik heb geprobeerd om haar te vergeten en geen notitie meer van haar te nemen. Maar ik kom haar wel elke dag tegen. In gezelschap mijdt zij elk contact met mij. Maar als ik alleen ben, komt zij tevoorschijn, vraagt aandacht en flirt met mij, waarop zij snel verdwijnt.
Tussen Kerst en Nieuwjaar gaat zij met haar ouders en kinderen een week naar Oostenrijk op vakantie. Zij heeft geen geld om langer met vakantie te gaan, zoals zij mij vertelde. Ik wil graag met Kerstmis anoniem een kerstkaart bij haar in de bus doen, met 100 euro erin. Zodat ik haar een beetje gelukkig kan maken. Want als alleenstaande vrouw met drie kinderen, zal zij niet veel te besteden hebben. Zo hoef ik haar en mijzelf niet in verlegenheid te brengen.
Wat vindt u, is dit een goed plan?

Anonieme weldoener

Beste Anoniem,
Uw geheime vlam gaat in de kerstvakantie (hoogseizoen) een week naar de wintersport met drie kinderen. Zoiets kost handenvol geld. Bovendien heeft zij net als u een baan. Misschien verdient zij minder dan u, maar toch: ze werkt, en de meeste mensen met een baan zijn in staat daar een gezin van te onderhouden. Afgezien daarvan krijgt ze, als het goed is, kinderalimentatie. Ik vraag me dus af of ze echt zo armlastig is als u vermoedt.
Ik denk dat u armoede op haar projecteert, omdat dat u een excuus geeft om toch een vorm van contact tot stand te brengen, ook al is dat eenzijdig. U wilt iets aardigs voor haar doen, blijk geven van uw betrokkenheid, maar tegelijk niet in relatie met haar treden, want gevaarlijk, overspel enzovoort. En zo kwam u op het idee van de anonieme geldgift.
Het lijkt me geen goed plan. Niet alleen omdat ze hoogstwaarschijnlijk helemaal niet arm is, maar ook omdat het nooit goed is om contant geld in te zetten in verhoudingen van liefde en vriendschap. Geld is een machtsmiddel dat afhankelijkheid kweekt. U weet heel goed dat deze vrouw uw geschenk zou afwijzen wanneer u met 100 euro in de hand zou aanbellen, want ze zou zich afvragen ‘wat daar tegenover moet staan’. Daarom wilt u ook anoniem blijven. Maar van een anonymus 100 euro krijgen is geen onverdeeld genoegen. De ontvanger voelt zich in het nauw gedreven (ze kan immers niet beleefd weigeren) en bespied. Er is kennelijk iemand die iets speciaals denkt of voelt, maar wie is dat en wat moet hij? Anonieme boodschappen zorgen altijd voor een gevoel van ongemak bij de ontvanger, zelfs als ze aardig bedoeld zijn. Ze dwingen de ontvanger in de rol van amateurdetective, die zijn hele kennissenkring in gedachten (of in werkelijkheid) afgaat met de vraag: ‘Was jij het?’ Dat is vervelend, zoiets moet je mensen niet aandoen. Spreek met open vizier of zwijg – andere mogelijkheden zijn er niet.
In uw geval – geheime genegenheid – denk ik dat spreken tot weinig goeds leidt, dat schrijft u zelf ook al. Houd het bij af en toe een flirterig gesprekje op het werk, en ga voor de rest door met zwijgen.


Beste Beatrijs,
Vorig jaar werd ik halsoverkop verliefd op een veel jongere vrouw die werkt in een supermarkt bij mij in de buurt. Zij is 18 en ik ben 33 jaar oud. Na enige maanden heen en weer gekijk en gebloos trok ik de (voor mij) stoute schoenen aan en vroeg tijdens een stil moment aan de kassa of zij wat met mij wilde gaan drinken. Haar reactie was afwijzend: ‘Laten we het maar niet doen, want ik heb al een vriendje’. Over en uit zou je denken en als ik verstandig was geweest, was dat ook zo gegaan. Trots of eigenwijs (net hoe je het ziet) als ik ben, bleef ik de winkel bezoeken en deed dan heel erg mijn best om haar te negeren. Dit voorjaar sloeg de vlam weer in de pan. Zij begon mij weer aan te kijken en werd zelfs vuurrood toen we bijna tegen elkaar botsten. Als ik haar weer zie, sla ik van binnen totaal op hol en ik heb nog steeds het idee dat zij dat zelfde voor mij voelt.
Wat moet ik hier mee? Ik wil haar niet nogmaals vragen wat ze nou eigenlijk wil, want ik heb geen zin in weer een blauwtje lopen. Aan de andere kant wil ik het ook niet opgeven omdat ik het idee heb dat hier meer in zit. Is dit een hopeloze situatie of zou ik toch nog eens moeten proberen deze vrouw te benaderen en hoe zou ik dat dan aan moeten pakken? Of kan ik die supermarkt beter helemaal vermijden?

Hopeloos verliefd

Beste Hopeloos verliefd,
Ik vind het wel een groot leeftijdsverschil, hoor, 15 jaar. Hoe weet u eigenlijk dat ze 18 is? Hebt u dat gevraagd? Dan hebt u toch wel een iets langer gesprek met haar gevoerd dan het bovenvermelde. Blauwtje lopen vind ik een wat zware term voor u overkwam. U stelde voor iets te gaan drinken en zij ging niet in op uw voorstel, want ze had al een vriendje. U had daarop ook kunnen zeggen: ‘Dat geeft toch niet? Ik wil alleen maar een kopje koffie met je drinken, gewoon voor de gezelligheid, ik ben niet van plan je ten huwelijk te vragen of zo.’ Daarmee maakt u de situatie ongevaarlijk en gooit u er wat humor in. Dat vinden meisjes leuk, en wie weet had ze dan wel ‘ja’ gezegd op een betrekkelijk onschuldig voorstel om na haar werktijd of in haar lunchpauze een keertje samen koffie te gaan drinken.
Dat kunt u nu nog steeds doen. Als u het idee hebt dat zij ook naar u kijkt, kunt u het best nog eens proberen. Wat hebt u te verliezen? Sommige meisjes worden gecharmeerd als degene die om hen heen draait enige vasthoudendheid vertoont en zich niet als een suffe vlieg laat wegblazen. En als ze onverhoopt weer weigert, dan weet u waar u aan toe bent: dan moet u haar uit uw hoofd zetten, voorlopig de boodschappen bij een andere supermarkt doen en de geest openstellen voor andere meisjes. Misschien ook beter als ze ietsje ouder zijn dan 18.


Beste Beatrijs,
Sinds mijn scheiding, tien jaar geleden, heb ik nooit meer een langdurige relatie gehad met een andere man. In 2001 werd ik verliefd op een collega, ook gescheiden. We hebben enige tijd een hechte vriendschap gehad en ook seks. De seks met hem heb ik voor het eerst ervaren als een liefdesdaad; ik voelde een diepe verbondenheid. Dat gevoel heeft een ommekeer in mijn leven gebracht. Maar hij schrok ervan dat hij zoveel gevoelens ontketend had. Hij vond mij wel een leuke vrouw, zei hij, maar hij wilde geen seks meer met mij. De chemie ontbrak volgens hem. Bovendien had hij het nog moeilijk met zijn scheiding en hij wil zich niet meer zo binden.
Ik heb me erbij neergelegd en we zouden vrienden blijven. Maar ik bleef verliefd, hoe ik ook probeerde van hem los te komen. Het werd min of meer een obsessie. We bleven elkaar zien op het werk en kwamen regelmatig bij elkaar koffie drinken. Ik was dan heel vertrouwelijk met hem, want ik voelde me door hem begrepen. Hij is lief, zachtaardig en geduldig. Hij is de fijnste vriend die ik ooit gehad heb.
Maar nu is hij in de meivakantie met een andere vrouw op vakantie geweest. Het stelde niet veel voor, zei hij tegen mij. Het was gewoon om niet alleen te hoeven eten en zo! Hij vertelde het me pas achteraf, terwijl ik hem van tevoren gevraagd had met wie hij ging en hij toen zei: een bevriend echtpaar. Ik heb het daar heel moeilijk mee en heb nu het contact verbroken. Ook ontloop ik hem op het werk. Blijkbaar wil hij mij niet. Hoe ga ik hiermee om? Ik kan hem toch niet blijven ontlopen? En het verlangen is er nog steeds!

Hopeloos verliefd

Beste Hopeloos,
Dit ziet er niet goed uit. U schrijft het zelf al: ‘Hij wil mij blijkbaar niet’. Er valt niets anders van te maken. Vriendschap met of zonder seks, een vakantie met een andere vrouw, uw onvervulde verlangen, elkaar tegenkomen op het werk, koffie drinken, en uiteindelijk komt het allemaal neer op: hij wil u niet.
Dat is heel treurig voor u, maar er is niets aan te doen. Hoe langer u zich met hem bezighoudt, hoe meer u zichzelf kwelt. Hij wil u niet! Niet voor liefde, niet voor een relatie, niet voor seks en zelfs ook niet voor vriendschap (anders was hij wel eerlijk geweest over zijn vakantieplannen).
Er is maar één uitweg: vergeet hem. Richt uw gedachten op iets heel anders, doe iets geheel nieuws. Ga door met hem ontlopen. Beperk de contacten op het werk tot het puur zakelijke. Zoek desnoods een andere baan. Timmer uw vrije tijd dicht met energievretende lichamelijke en geestelijke activiteiten die niets met hem te maken hebben. Hij betekent voor u geen echte liefde, nu niet en in de toekomst ook niet, hoe veel u ook om hem geeft. U vraagt iets van hem, wat hij u niet te bieden heeft. Dat heeft hij duidelijk genoeg laten merken. Draai uw gevoelens de nek om door er niet langer bij te verwijlen. Het is moeilijk, maar het kan.