| 1 | 2 |

Beste Beatrijs,
Ik ben sinds een jaar getrouwd met iemand die uit een grote familie komt. Twaalf kinderen van wie negen aanhang. Dat betekent veel verjaardagen. Er gaat geen maand voorbij of er is een familiefeestje. Soms hebben we zeven weken achter elkaar elke week een verjaardag. Met mijn schoonzusters gaat het meestal over koetjes en kalfjes, kinderopvoeding, luiers, flesvoeding, kleren naaien, enzovoort. Iets wat me weinig interesseert. Wij hebben zelf geen kinderen. Bijna iedereen van zijn familie wel, en kinderen is eigenlijk het mooiste wat je hebben kunt in het leven, zo menen zij. Ik doe veel moeite om met iedereen een gesprek aan te gaan, maar er is voor mijn (hele andere) leefwereld weinig belangstelling. Soms ga ik naast zwagers zitten en met hen een interessanter gesprek voeren. En eerlijk gezegd zijn er ook wel eens gezellige verjaardagen. Maar negen van de tien keer niet. Ik krijg er zo genoeg van. Ik wil afstand, mijn eigen leven leiden en niet naar hun saaie sleurleven hoeven te luisteren, maar het ergste is dat ik niet kan zeggen: ‘Ik ga vanavond een keer niet’. Hoe kan ik deze verjaardagen een leuke draai geven?

De sleur van de schoonfamilie

Beste De sleur van,
U schrijft: ‘het ergste is dat ik kan niet zeggen: ik ga vanavond een keer niet.’ Dit is een groot misverstand. Dat kan namelijk wel. Nergens staat geschreven dat een echtpaar verplicht is ten eeuwigen dage overal als het duo Jut & Jul samen op te komen dagen. Als u met een vriendin een avondje uit gaat, hoeft uw man niet mee. Als uw man het leuk vindt om vijftien keer per jaar op verjaarsvisite te gaan bij z’n familie, dan hoeft u hem niet als een geketende gevangene te vergezellen.
Zeg tegen uw man dat u zijn familie heel aardig vindt, maar dat u niet zoveel vrije tijd aan hen wil besteden. Kondig aan dat u (ik sla maar een slag) eens per twee maanden met hem meegaat en meer niet. Wanneer ter plekke de conversatie van de schoonzusters u niet bevalt, dan onderhoudt u zich met de zwagers. Als uw man z’n familie vaker wil zien, dan kan hij in z’n eentje gaan, terwijl u lekker thuisblijft. Of u spreekt iets af met uw eigen familie danwel een vriendin. Over zoiets simpels moet u toch simpele afspraken kunnen maken met uw man?


Beste Beatrijs,
Ik woon sinds vijf jaar samen met mijn vriendin. Mijn probleem gaat over mijn schoonfamilie: haar ouders, haar zussen en broer (plus hun aanhang). Stuk voor stuk aardige, lieve mensen. Maar als de hele familie bij elkaar is (verjaardagen, feestdagen), ervaar ik hen na verloop van tijd als één grote, drukke, emotionele kliek. Ze zitten constant met hun allen bij elkaar en houden alles centraal.
Bij het begin van zo’n bijeenkomst kan ik met sommigen nog wel redelijk praten en vind ik de sfeer prettig, maar na verloop van tijd voel ik me steeds meer alleen temidden van hen. Vaak gaat het gesprek over zaken waar ik niet zoveel mee heb. Zij vermaken zich opperbest. Het is niet zo dat ik bewust word buitengesloten, maar ik voel me dan toch geïsoleerd, kan mijn ei niet meer kwijt en zou graag willen dat het er meer aan toeging zoals bij mijn familie (spelletje doen, tv kijken, boek lezen, praten). Ik word dan chagrijnig en wil daar liever weg. Als mijn vriendin en ik later thuiskomen, draait dit vaak op ruzie uit. Ook ben ik een tijdje van slag over die dag met de schoonfamilie. Hoe kan ik hiermee omgaan, zodat ik er minder last van heb?

Mijn schoonfamilie gaat in zichzelf op

Beste Mijn schoonfamilie,
U hebt geen moeite met de individuele leden van uw schoonfamilie, alleen met hen als hechte groep, waar u buiten valt. Waarom vindt u dat zo erg? Die mensen hebben plezier met elkaar, dat is al heel wat. Ze voeren een gezamenlijk gesprek in plaats van verschillende gesprekken in kleine groepjes of duo-conversaties. Tja, zo gaat dat er blijkbaar aan toe in die familie. Het lijkt me niet iets om chagrijnig van te worden. U kunt zich hier op verschillende manieren mee verstaan. U kunt proberen contact te leggen met de andere ‘koude-takkers’ van uw schoonfamilie. Misschien dat de aanhang met hetzelfde probleem als u zit? Neem zo iemand mee weg van de plenaire discussie naar een andere plek (keuken, tuin, andere kamer) en begin daar een gesprek. Verder kunt u tussendoor de krant doornemen of iets op de tv bekijken. De schoonfamilie zal toch niet het toehoorderschap verplicht stellen voor gasten? Ook kunt u zich vermaken met te observeren wat er gebeurt. In een familie doen zich altijd kleine wrijvingen voor, bepaalde routines of gezinsstereotiepen, waar u later met uw vriendin over van gedachten kunt wisselen. Niet om kritiek te geven, maar omdat het u is opgevallen.
Maar het belangrijkste is dat u moet inzien dat zo’n bijeenkomst met de schoonfamilie niet gehouden wordt om ú een geweldige dag/avond te bezorgen. De familie treft elkaar en de aanhang zit per definitie een beetje aan de zijlijn. Het is niet erg om eens een dagje aan de zijlijn te zitten. U gaat mee, omdat uw vriendin het fijn vindt dat u meegaat. De schoonfamilie verleent u gastvrijheid en doet verder wat zij altijd doet. Het draait niet om u, maar om hen. Schep er genoegen in dat ze het leuk met elkaar hebben en zit het gelijkmoedig uit. Elders komt u wel weer beter aan uw trekken.