| 1 | 2 | 3 |

Beste Beatrijs,
Al 25 jaar ben ik heel gelukkig met mijn echtgenoot, maar al zolang als ik hem ken heb ik problemen met zijn moeder. Ze heeft de gewoonte om mij, het liefst in gezelschap, te schofferen. Meestal ging het om niks, mijn zelfgebakken taart die niet deugde, dat mijn haar niet goed zat, enzovoort. 22 jaar van mijn huwelijk heb ik daarmee kunnen leven, te meer ook omdat ik ben opgevoed met ‘Eert uw vader en uw moeder’. Op een gegeven ogenblik, na weer een rotopmerking aan mijn adres tijdens een familiefeestje, was voor mij de maat vol. Ik heb toen besloten dat ik niets meer met haar te maken wil hebben. Mijn man kan zich hierin vinden, gaat met onze kinderen regelmatig bij haar op bezoek en ontvangt haar af en toe in ons huis als ik afwezig ben. Dit gaat nu al drie jaar redelijk. Het is geen ideale situatie, maar het is een goed compromis tussen mijn man en mij. Ik begrijp heel goed en wil ook graag dat hij in contact blijft met zijn moeder.
Maar nu mijn vraag: Mijn schoonmoeder (over de tachtig) heeft natuurlijk niet het eeuwige leven. Mijn man zei laatst dat hij, mocht zijn moeder overlijden, het heel erg op prijs zou stellen als ik bij haar begrafenis aanwezig zou zijn. Moet ik dit inderdaad doen? Ik voel er niets voor, ook omdat ik het hypocriet zou vinden, maar mijn man vindt dat ik het voor hem moet doen. Wat vindt u?

Laatste eer of niet?

Beste Laatste eer,
Een begrafenis is een ritueel dat bedoeld is voor de nabestaanden. U zou uw man in de steek laten, als u thuis zou blijven. Uw relatie met de overledene is in dit geval minder belangrijk dan de relatie met uw man. Hij is al die tijd achter u blijven staan en hij heeft zich neergelegd bij uw beslissing om geen contact meer te hebben met uw schoonmoeder. Hij kon uw standpunt in deze begrijpen en respecteren. Dat is mooi van hem. Het is natuurlijk ook goed dat u hem en de kinderen alle vrijheid hebt gegeven om hun eigen contacten met zijn moeder (hun oma) te blijven onderhouden. Dat hebt u als gezin prima opgelost. Veel mensen zijn niet tot die ruimhartigheid in staat, en het ís ook moeilijk om het op die manier te plooien en geen ruzie te krijgen.
De huidige situatie gaat nog een tijdje zo door. En dat kan trouwens nog best lang duren, wie weet wordt uw schoonmoeder wel 95 jaar! Hoe dan ook, als het moment van haar dood eenmaal daar is, sta dan uw man terzijde bij de begrafenis en wees aanwezig. U hoeft op dat moment niet meer bang voor haar te zijn, want ze kan u toch niet meer neersabelen. U zult geen traan laten bij de plechtigheid en dat hoeft ook niet. U bent er voor uw man en dit is een aangewezen moment voor een gezin om zich als eenheid op te stellen.

Beste Beatrijs,
Ik heb al twee jaar een lieve vriend. Zijn moeder is een naar en vooral egoïstisch mens. Ik vind haar zo’n spook dat ik zelfs mijn leerlingen (ik ben docent Nederlands) een opstel laat schrijven over ‘de ideale schoonmoeder’, als ze het te bont hebben gemaakt. Mijn vriend en ik wonen allebei nog thuis. We staan op de wachtlijst voor een huis, maar komen daarvoor voorlopig niet in aanmerking wegens studieschuld. Hij woont op een boerderij in het noorden van het land, ik in de Randstad. Dat is een behoorlijke afstand. Zijn ouders hebben een hoop vee, waar mijn vriend op moet passen als zij weg zijn. Altijd dus, want sinds een half jaar hebben ze een camper. Ze gaan voortdurend weekendjes op stap naar Duitsland, Oostenrijk en België. Het probleem is dat die uitstapjes onaangekondigd zijn. Ze houdt totaal geen rekening met ons en gooit onze levens steeds overhoop. En het ergste is: hij is afhankelijk van haar, want hij moet z’n studieschuld bij haar aflossen. Ze is onbeschrijflijk egoïstisch. Dit probleem beheerst mijn leven.

De pest aan schoonmoeder

Beste De pest aan,
U hebt geen probleem met uw schoonmoeder, maar met uw vriend. Die betoont zich al te afhankelijk van zijn ouders. Als hij zijn studie heeft afgemaakt, dan moet hij werk zoeken, desnoods iets aannemen wat onder zijn niveau ligt, en niet thuis bij Mama blijven wonen. Dat geldt voor uzelf trouwens ook. U bent docent. Dan kunt u toch wel ergens een etage of een zolderkamer vinden? Uw vriend moet het huis uit bij zijn ouders, een lening bij de bank sluiten, waarmee hij zijn ouders kan terugbetalen, en vervolgens de lening aan de bank afbetalen. De bank vraagt alleen maar geld en zadelt hem niet met koeien op.
U zult best gelijk hebben met uw kritiek op uw schoonmoeder, maar de essentie van de ellende zit ’m erin dat uw vriend zich niet onder haar invloed weet uit te worstelen. Daarmee laat hij ook zien dat hij de relatie met u minder belangrijk vindt. Zeg tegen hem dat hij daar weg moet (zijn ouders moeten maar een andere veeverzorger vinden) en dat hij zelfstandig moet gaan wonen. U kunt ook zelf op uw eigen salaris woonruimte huren en hem bij u laten intrekken. Blijf niet zitten wachten op huizen waar u voor staat ingeschreven, want die komen echt niet. U moet er zelf actief achteraan gaan. En por uw vriend op uit zijn lethargie.


Beste Beatrijs,
Mijn vriend en ik zijn ruim acht jaar samen en hebben sinds kort een zoontje. De relatie tussen mij en mijn schoonouders is al geruime tijd slecht. In de familie van mijn vriend wordt niets uitgepraat. Bij conflicten mijden ze elkaar gewoon een paar maanden en daarna doen ze alsof er niets is gebeurd. Zelf ben ik gesteld op duidelijkheid en gewend alles desnoods tot op het bot uit te vechten. Nu heeft mijn schoonmoeder mij een paar jaar geleden in een vileine brief laten weten dat ik in haar ogen niet goed genoeg ben voor haar zoon, en eigenlijk een ordinaire trut ben. Op die brief mocht ik van mijn vriend niet reageren; hij was en is nog steeds bang voor zijn moeder. Gelukkig zien we hen niet zo vaak, omdat we inmiddels aan de andere kant van het land wonen. Maar nu er een kleinkind is, wil mijn schoonmoeder plotseling weer weekendjes komen logeren. Ik ben voor haar niet meer dan de leverancier van het kleinkind. Na één zo’n weekend ben ik wekenlang van slag.
Ik snap dat mijn vriend graag wil dat onze zoon zijn grootouders leert kennen. En ik weet dat hij die conflicten die steeds maar ontstaan niet aan kan. Maar ik wil niet steeds alles moeten slikken om de lieve vrede. Is dit echt mijn lot als schoondochter?

Ben ik te min?

Beste Ben ik,
Uw schoonmoeder had nooit zo’n brief mogen schrijven. Dat is een ontzettend domme actie, want zoiets vergeten mensen niet. Terecht bent u daar nog steeds boos over. Zoals het nu ligt, valt er niet te ontkomen aan een gesprek tussen u en uw man met zijn ouders. Als ze de verhoudingen weer willen normaliseren, ligt daar toch nog steeds die brief als een ontplofte granaat tussen de partijen in. U moet eerst uw man zo ver krijgen dat hij achter u staat, en niet zijn gebruikelijke hazenpad kiest.
Vraag met uw man belet aan bij uw schoonouders en zeg tegen haar dat haar uitlatingen u veel pijn en verdriet hebben gedaan. Ga geen andere ruzies oprakelen, maar concentreer u op haar geschreven aantijgingen. Vraag haar waarom ze, als ze zo slecht over u denkt, dan toch weer in uw huis wil komen (dit is allemaal een verkapte vorm van vragen om excuses). De bedoeling is dat zij haar spijt betuigt, zegt (naar waarheid of niet – dat kan u niet schelen) dat ze het allemaal niet zo meende, of dat ze er nu anders over denkt of zoiets, in ieder geval dat ze met een schone lei wil beginnen.
Uw schoonmoeder moet die brief terugtrekken, daar komt het op neer. Van u kan niet worden verwacht dat u doet alsof er niets is gebeurd. Daar is uw schoonmoeder te ver voor gegaan. Bespreek dit met uw man. Zonder een of andere vorm van spijtbetuiging harerzijds kan er geen sprake zijn van logeerweekends. Dat lijkt me duidelijk. Uw schoonmoeder kan kiezen: of door het stof gaan om haar kleinzoon te kunnen zien, of haar poot stijf houden en dan is er verder niet of nauwelijks contact.
Zo moet u het spelen, maar verzeker u van de steun van uw man, anders mislukt deze exercitie!