Beste Beatrijs,
Ik heb moeite met het onderhouden van vriendschap. Ik heb hier echt geen
talent in en om heel eerlijk te zijn heb ik daar ook niet de energie voor.
Verder ben ik wel spontaan en sta overal open voor en wil overal aan mee
doen omdat mij dat wel gezellig lijkt, maar op het moment suprème haak ik
af. Ik probeer me er toe te zetten dat ik mijn gemaakte afspraken nakom.
Maar het lukt me niet. Nu ben ik op het punt dat ik helemaal geen
afspraken meer maak. Dit valt niet goed bij mijn vrienden, kennissen en
collega’s. Hoe kan ik hen duidelijk maken dat ik wel vriendschap voel,
maar die vriendschap niet kan plannen?
Moeite met agenda’s
Beste Moeite met,
Als u geen vriendschappen kunt onderhouden, dan vindt u het niet
belangrijk genoeg. Als u niet in staat bent om afspraken na te komen, dan
bént u ook niet geïnteresseerd. Er is geen manier om aan vrienden of
kennissen over te brengen dat u iets om hen geeft, terwijl dat niet uit uw
gedrag blijkt. Dan kunt u beter het idee van vriendschap laten varen en
iets anders gaan doen. Internetten bijvoorbeeld, dat kunt u altijd doen op
een tijd die u uitkomt. Of paardrijden of motorcrossen. Daar hebt u geen
andere mensen bij nodig. Elke vriendschap is gebaseerd op een min of meer
gelijke investering en op de wederzijdse bereidheid om tijd aan elkaar te
besteden. De een doet moeite, de ander doet moeite. Als uw vrienden nooit
op u kunnen rekenen, dan is er geen vriendschap. Zo eenvoudig ligt het.
Beste Beatrijs,
Ik ben 75 jaar en vrouwelijk lid van een kerkelijke gemeente. Nu is er in
die gemeente een vrouw van mijn leeftijd die op mij ‘valt’. Zij wil
steeds een afspraak maken, maar eerlijk gezegd heb ik daar geen zin in. Ik
ben door een lichte handicap beperkt in mijn bewegingsvrijheid en heb meer
dan genoeg aan mijn man, kinderen, kleinkinderen en onze vrienden.
Ik heb al zo veel relaties en zij duidelijk niet. Maar ik wil ook graag
een goed christen zijn. Hoe los ik dit op zonder al te kwetsend te zijn?
Want het moge duidelijk zijn: ik heb geen zin meer in afspraken en/of
telefoontjes.
Hoe kom ik eronder uit?
Beste Hoe kom ik,
Het is altijd moeilijk om mensen af te wijzen, die op iets volmaakt
onschuldigs uit zijn als sociaal contact. U wilt deze dame niet voor het
hoofd stoten, maar tegelijk wilt u geen afspraken maken waar u geen zin in
hebt.
U vraagt zich ook af of u wel een goed christen bent, als u niet op haar
avances ingaat. Wat dat laatste betreft kan ik u geruststellen.
Vriendschap is iets anders dan naastenliefde. Een goed christen helpt de
behoeftigen en biedt steun aan degenen die dat nodig hebben, maar u hoeft
niet iedereen als vriendin aan te nemen, die zich als zodanig aanmeldt.
Dat zou betekenen dat u geen zeggenschap meer hebt over uw sociale leven,
en dat is niet de bedoeling van vriendschap. Vriendschap is een
gelijkwaardige uitwisseling tussen mensen die in min of meer gelijke mate
sympathie voor elkaar koesteren. Men raakt niet met iemand bevriend uit
medelijden.
Deze dame heeft last van eenzaamheid, en dat is heel naar, maar ze kan
niet verwachten dat het met één persoon meteen raak zal zijn. Ze zal
verschillende pogingen met verschillende mensen moeten ondernemen, en
onderwijl zullen zich mislukkingen voordoen, bijvoorbeeld met u. Vanaf nu
gaat u haar op een beleefde en tegelijk vage manier afhouden. Met ‘vaag’
bedoel ik dat u niet botweg zegt: ‘Ik heb geen zin’, maar dat u
excuses bij de hand houdt die op onmacht slaan. Wat in uw brief staat is
overigens prima bruikbaar. Als ze u opbelt of aanspreekt om nu toch echt
eens een afspraak te maken, dan zegt u: ‘Het spijt me, maar ik zit de
komende tijd heel erg vol met verplichtingen binnen de familie.’ Of: ‘Het
spijt me, maar ik ben heel moe de laatste tijd door mijn … (wat voor
handicap u ook hebt)’, of: ‘Het spijt me, maar ik kan geen energie
meer opbrengen voor dingen die buiten mijn dagelijkse routine vallen.’
Zolang u zich verontschuldigt voor uw weigering, is de waarheid best
draaglijk zijn voor haar. Ze weet dan dat ze andere mensen moet proberen,
en op een gegeven zal dat ook wel lukken.