U heeft zich regelmatig afkeurend uitgelaten over een envelopje op een uitnodiging voor een feest en we waren het altijd min of meer met u eens. Toch zou ik u een andere kant willen voorleggen. Onlangs vierden wij ons 50-jarig huwelijk. We hebben nogal wat tegenslag op financieel gebied gehad en op aanraden van onze kinderen hebben we na enige aarzeling een envelopje op de uitnodiging gezet. Nou, dat is beloond, we hebben een heerlijk feest gehad! Onze kinderen hebben na jaren hun ooms en tantes weer eens ontmoet. Onze oude buurtjes die we lang niet meer hadden gezien vonden het een geweldige middag. Ook van vrienden die er waren kregen we enthousiaste reacties. We zijn blij dat we een envelopje op de uitnodiging hebben gezet wat ons de mogelijkheid gaf dit feestje te geven. Hier is toch niets mis mee?

Gezwicht voor envelopje

Beste Gezwicht voor envelopje,

In de eerste plaats ben ik blij dat u kunt terugkijken op een geslaagd huwelijksfeest met uw dierbaren en bekenden. Maar het was heel goed mogelijk geweest om uw feest te organiseren zonder uw toevlucht te nemen tot het gevreesde envelopje op de uitnodiging. In dit soort gevallen moet er zorgvuldig worden gemanoeuvreerd en de presentatie van een en ander luistert nauw.

De truc is om niet zelf iedereen uit te nodigen, maar (een van) uw kinderen dit te laten doen.

Uitgangspunt is dat u geen geld hebt om een feestje te geven, terwijl het wél heel leuk zou zijn als familie en oude kennissen elkaar zouden ontmoeten ter gelegenheid van uw jubileum. De truc is dan om niet zelf iedereen uit te nodigen, maar dit te delegeren aan (een van) uw kinderen. Het stramien komt erop neer dat een van uw zoons of dochters de familieleden, oude vrienden en buren aanschrijft met de mededeling dat ze (de volwassen kinderen) een feest willen organiseren voor het 50-jarig huwelijk van de ouders, waarbij aan de deelnemers een bijdrage wordt gevraagd om dit feest mogelijk te maken. Mensen die niet bij het feest aanwezig zullen zijn, hoeven vanzelfsprekend geen bijdrage te geven. Het feest, gefinancierd door alle gasten samen, vormt dan het cadeau voor het bruidspaar. Consequentie van deze opzet is trouwens wel dat gasten geen ander cadeau meer hoeven te geven. Alles goed en wel dat gasten hun eigen versnaperingen betalen, maar er wordt dan niet ook nog eens betaald voor een materieel cadeau. Feesten met een dergelijke opzet (financiering door de gasten) worden georganiseerd door een naaste van het jubilerend bruidspaar en niet door het bruidspaar zelf. De genodigden zijn in die opzet formeel gesproken ook eigenlijk geen genodigden, maar mede-organisatoren (want medebetalers) aan het feest. Op die manier kan dat ellendige envelopje op de uitnodiging achterwege blijven. Want de etiquette zal zich tot haar laatste snik verzetten tegen symbolische envelopjes die, als de organisatie correct wordt aangepakt, ook helemaal niet nodig zijn.

Verwante kwesties:

1. Envelopje voor baby Beste Beatrijs, Over een paar maanden krijgen wij ons eerste...
2. Envelop met geld voor huwelijksjubileum Beste Beatrijs, Mijn man en ik zijn uitgenodigd voor het...
3. Betalende bruiloftsgast Beste Beatrijs, Onlangs was ik op de trouwreceptie van een...

Onlangs ben ik (man van 30) door een bevriend stel gevraagd om peetvader te worden van hun driejarige zoontje. Ik vind dit een grote eer en ben er dan ook enthousiast op ingegaan. Het is mij alleen niet helemaal duidelijk wat er precies van een peetvader wordt verwacht. Gaat het erom dat verjaardagen worden onthouden en speciale evenementen worden bezocht of is een meer actieve rol gewenst? Het gaat overigens om een niet-religieus stel.

Peetouderschap

Beste peetouderschap,

De rol van peetvader (-moeder/ -oom/ -tante) is een symbolische functie, waarvan u net zo veel of net zo weinig kunt maken als u wil. Het komt erop neer dat u als vriend van de ouders net iets meer aandacht besteedt aan het kind dan andere vrienden of familieleden van de ouders zouden doen. Inderdaad: een cadeautje sturen met verjaardagen of bij het halen van diploma’s. Als u regelmatig bij uw vrienden over de vloer komt, ontstaat er vanzelf ook een band met het kind. Als het kind opgroeit, kunt u hem eens een dagje mee uit nemen of een voorstelling bezoeken. U bent als peetvader een welwillende volwassene die op de achtergrond een oogje in het zeil houdt en zo nodig meedenkt met de ouders. Voor een kind in de tienerleeftijd kan het handig zijn om te weten dat er behalve zijn ouders nog een andere vertrouwde volwassene is op wie hij desgewenst een beroep kan doen.

Verwante kwesties:

1. Combiverjaardagen Beste Beatrijs, Ik ben een alleenwonende man en heb een...

Wij hebben vrienden op wie we erg gesteld zijn. Eens in de maand komen we bij elkaar voor een kaartavondje. Eén van de vrienden houdt er nogal onhygiënische gewoontes op na wanneer hij verkouden is (vaak). Hij gebruikt dezelfde stoffen zakdoek de hele avond akelig intensief, hoest en niest dat het een aard heeft en wast nooit zijn handen, terwijl we wel gezamenlijk de hele avond dezelfde kaarten vasthouden. Tot twee keer toe zijn wij een week na zo’n avondje zelf ook snipverkouden geworden. We willen onze vriend zeker niet schofferen en ook de kaartavondjes niet opgeven, maar we willen zijn virussen niet meer. Wat raadt u ons aan?

Gesnotter aan de kaarttafel

Beste Gesnotter aan de kaarttafel,

Speel open kaart met uw vriend. Steek in het vervolg een of twee pakjes papieren zakdoekjes bij u en stel uw vriend deze ter hand, wanneer hij alweer verkouden blijkt te zijn. Zeg tegen hem: ‘Frits, niet voor het een of ander, maar de twee vorige verkoudheden van jou hebben we van je overgenomen en dat willen we als het even kan deze keer vermijden. Wil je ons een plezier doen en deze papieren zakdoekjes gebruiken in plaats van die virusverspreidende stoflap?’ Aanmaningen om handen te wassen kunt u, denk ik, beter laten zitten. Als de goede man verkouden is, heeft-ie twee minuten nadat-ie zijn handen heeft gewassen alweer de volgende lading virussen aan zijn handen. Dat besmettingsgevaar blijft. Ook de deurknop en alles wat hij aanraakt bij zo’n avondje zit onder. U kunt uw eigen risico ietsje verminderen door zelf gedurende het kaartavondje een paar keer uw handen te wassen. Blijf ook af van de bak met nootjes die op tafel staat waar iedereen in zit te grabbelen.

Verwante kwesties:

1. Felicitaties op bruiloft voorkomen Beste Beatrijs, Over enkele maanden geven mijn vriend en ik...
2. Verkoudheid op het werk Beste Beatrijs, Wat is eigenlijk de etiquette als je verkouden...
3. Handen wassen na wc-bezoek Beste Beatrijs, Het ergert mij dat de meeste mensen die...

Volgens Catherine Hakim, een Britse sociologe die in Opzij wordt geïnterviewd over haar boek Honey Money. The Power of Erotic Capital, bestaan er geen lelijke vrouwen, alleen luie vrouwen. Hakim ziet erotisch kapitaal (fysieke en sociale aantrekkelijkheid) als een sleutel voor meer emancipatie en moedigt vrouwen van harte aan om hun talenten op dit gebied meer in de strijd te gooien dan gebruikelijk is. Sexy zijn is feministisch! Kom maar op met die korte rokjes, huidklevende jurkjes, stilettohakken en gapende decolletés. Als vrouwen werkelijk de macht willen, zullen ze aan de slag moeten met botox, kleurspoeling en regelmatige bezoekjes aan de manicure. En natuurlijk met de Hema-mannen-beha.

Ik vrees met grote vreze dat Hakim mij op het oog heeft, wanneer ze het over ‘luie vrouwen’ heeft. Als ik ergens een toonbeeld van ben, dan wel van het cliché ‘vrouw met te weinig aandacht voor haar uiterlijk’. Zo een die denkt: ‘Ach, zolang de kleren schoon zijn en het haar gewassen, kan het er best mee door.’ Spijkerbroeken, t-shirtjes, jasjes en als het buiten warm is een fladderjurkje. Saai en non-descript. Ik zou er meer moeite aan moeten besteden, maar ik heb het niet op winkelen. Make-up is ook al niet mijn ding. In mijn jonge jaren was ik voldoende met mezelf ingenomen om te denken: ‘Dat heb ik niet nodig, ik ben al aantrekkelijk genoeg’, en tegenwoordig denk ik dat make-up toch niets meer helpt, dus kan ik het net zo goed weglaten.

Het exploiteren van vrouwelijke charmes heeft niets te maken met het feministische gedachtengoed.

Nu had ik wel het geluk dat ik jong was in de jaren zeventig en tachtig, toen feminisme nog stond voor de vrijheid van vrouwen om zich te onttrekken aan gevestigde meningen over wat een vrouw mag doen in haar leven en hoe ze eruit moet zien. Ik heb me nooit tot de tuinbroek aangetrokken gevoeld, maar het idee ‘naturel uiterlijk’ sprak me wel degelijk aan: jezelf aan de buitenwereld kunnen vertonen zonder dwingende vrouwelijkheidsparafernalia als insnoerende korsetten, prothetische beha’s, zweterige panties, en zonder jezelf eerst met behulp van krultangen en verf te hebben opgetut – zoals mannen ook naturel de deur uitgaan om zich met de wereld te bemoeien.

De naturel stijl kwam voor luie vrouwen zoals ik goed van pas, maar naturel was zeker niet verplicht. Vanzelfsprekend deden ook destijds veel vrouwen speciale moeite voor hun uiterlijk om sexy en aantrekkelijk voor de dag te komen. Met vaak bewonderenswaardige resultaten – het is verre van mij om minachtend te doen over mooie, sexy vrouwen (zolang ze zich een beetje inhouden met de decolletés). Maar in het ouderwetse jaren-zeventig-feminisme gold het exploiteren van vrouwelijke charmes nadrukkelijk niet als een methode om de emancipatie te bevorderen. En ik vind het heel eigenaardig dat dat nu wel gebeurt.

Erotisch kapitaal (aantrekkelijkheid, jeugdigheid, een verleidelijke oogopslag) is nu net het enige kapitaal waar vrouwen sinds mensenheugenis over beschikken, hun enige hefboom om iets van macht uit te oefenen, waar ook allang iedereen voor buigt. Het feminisme wilde juist andere soorten kapitaal voor vrouwen toegankelijk maken: werk, autonomie, geld. Met het promoten van vrouwelijke charmes als motor voor de emancipatie vernietigt het feminisme zijn eigen raison d’être.

Verwante kwesties:

1. Niet sexy genoeg gekleed Beste Beatrijs, Ik (studente, 19 jaar) kleed en verzorg mezelf...
2. Vriend inspecteert vrouwen Beste Beatrijs, Ik ben een gescheiden vrouw en heb sinds...

Ik (gescheiden vrouw, 40-plus) ontmoette een paar weken geleden op een datingsite een man, met wie het goed klikte. Omdat hij aan de andere kant van het land woont, zat een ontmoeting er zo snel niet in. Wel gingen we mailen, telefoneren en skypen. Hij vertelde me dat hij diepe gevoelens voor me had, waar hij erg van in de war was. Ik was zelf ook onder de indruk van de persoonlijkheid van deze man. Er ontstond een bijzondere vertrouwensband tussen ons. Totdat hij me terloops vertelde dat hij was blijven slapen bij een andere vrouw (op haar aandringen), die hij al eerder had ontmoet. Ik wist van haar bestaan, maar ik dacht dat het afgelopen was tussen hen. Ik nam dit bericht zwaar op en heb het contact meteen verbroken. De man was verbaasd en sprak zijn teleurstelling uit over ‘mijn intolerantie en bekrompenheid’. Hij hield me voor dat dit soort claimgedrag mannen afschrikt. Ik heb geen spijt van mijn besluit, maar vraag me wel af of ik me claimerig heb gedragen. Ben ik te strikt voor de conventies van het moderne daten?

Een nare ervaring

Beste Een nare ervaring,

Wat u hebt meegemaakt is exemplarisch voor de internetdating scene. Zo gaat dat voortdurend. Veel mannen (soms ook vrouwen) gebruiken internetdaten als een manier om seksuele avonturen te beleven. Het is niet eens dat ze bewust erop uit zijn om anderen te bedriegen – het gebeurt vanzelf, omdat veel zoekenden een lage drempel voor seks hebben. Voor mannen is het moeilijk om nee te zeggen tegen seks met een willige vrouw (zoals uw internetgeliefde overkwam met die andere vrouw). Bij internetdaten hebben mensen voortdurend afspraakjes met potentiële geliefdes en terwijl bij het ene contact het vuurtje langzaam aanwakkert, staan er ook nog allerlei andere pannetjes op een laag pitje te pruttelen, en niemand is volkomen eerlijk tegen elkaar.

U had het nadeel dat u en uw internetcontact niet bij elkaar in de buurt wonen. Dat zette u op achterstand. Een relatie laten opbloeien door middel van e-mail, skype en telefoneren is en blijft een moeizame aangelegenheid met weinig kans op succes. Terecht hebt u het contact onmiddellijk verbroken, toen u hoorde van uw vriends escapade. Daarmee betoonde u zich niet claimerig en ook niet bekrompen, maar gaf u blijk van zelfbehoud. Het is al moeilijk genoeg om iets van de grond te krijgen zonder ook nog met een derde te moeten wedijveren. Dat uw internetgeliefde niet zo gehaaid te werk ging als anderen (die doorgaans zwijgen over parallelle relaties) is achteraf gezien een geluk bij een ongeluk. Zijn openhartigheid heeft u behoed voor toekomstig onheil.

Veel mannen maken zich uit de voeten, wanneer het eenmaal van seks is gekomen.

Mensen die per se willen internetdaten doen er verstandig aan om te selecteren op woonplaats en geen belangstelling te tonen voor iemand die ver weg woont. Dat op en neer reizen leidt alleen maar tot ellende. Verder is het belangrijk om elkaar zo snel mogelijk te ontmoeten. Dus niet wekenlang steeds intensiever mailen, want betrokkenen werken zichzelf dan op naar verhitte gevoelens die geen wortels in de werkelijkheid hebben. Bij wederzijdse belangstelling is het zaak om zo snel mogelijk af te spreken voor een kopje koffie en ook als de ontmoeting veelbelovend lijkt, niet meteen uit de kleren te gaan, maar elkaar eerst beter te leren kennen. Veel mannen maken zich uit de voeten, wanneer het eenmaal van seks is gekomen. Dat is de keiharde werkelijkheid van internetdaten. Als een man geen zin heeft om te wachten omdat dat in zijn ogen ouderwets is, laat hij zien dat hij u niet de moeite waard vindt om tijd in te investeren. Dezulken bent u liever kwijt dan rijk.

Verwante kwesties:

1. Afwijzingen bij internetdaten Beste Beatrijs, Via het internet probeer ik contacten te leggen...
2. Initiatief bij internetdaten Beste Beatrijs, Zoals veel ‘lotgenoten’ ben ik lid van een...
3. Vriend blijft internetdaten Beste Beatrijs, Sinds anderhalve maand heb ik een vriend, die...

Onlangs stond ik met andere ouders langs de lijn bij een voetbalwedstrijd van de kinderen. Een van de moeders had het over een tas die zij ‘bij had’, waarop een ander haar nadrukkelijk corrigeerde dat je iets ‘bij je hebt’. Als neerlandica kon zij zulke taalfouten niet verdragen, zei ze er ter verklaring bij. Hierna viel een pijnlijke stilte in het groepje. Volgens mij was die vrouw heel onbehoorlijk bezig. Hoe kun je hierop reageren?

Langs de lijn

Beste Langs de lijn,

In het algemeen weten mensen best dat het ongepast is om andermans taalgebruik te corrigeren. Terechtwijzingen vallen zelden in vruchtbare bodem. Dat neemt niet weg dat het voor sommigen moeilijk is de verleiding te weerstaan om voor schoolmeester te spelen en het beter te weten dan de rest. De gewraakte zegswijze (iets ‘bij’ hebben in plaats van iets ‘bij je’ hebben) maakt trouwens onderdeel uit van de Brabantse streektaal, dus binnen dat kader ís het niet eens fout. Door een grapje te maken (‘Tjonge, ik wist niet je bij de taalpolitie werkte’) kan de terechtgewezene of een van de omstanders de angel uit de situatie halen.

Verwante kwesties:

1. Kaasschaaf Beste Beatrijs, In mijn relatie heerst onenigheid over kaas. Ik...

Mijn schoonvader heeft te horen gekregen dat hij ongeneeslijk ziek is. Hij heeft nog enkele weken tot maanden te leven. Dit bericht leidt tot enorm veel verdriet in de familie. Ook ik als schoonzoon ben er kapot van. Op zoek naar een beetje steun heb ik mijn vrienden ingelicht. Op twee reacties na (via de mail) hoor ik echter helemaal niks. Dat vind ik zo vervelend, ik word er helemaal boos van. Hoeveel moeite kost het nou om even te reageren? Kan ik hen wel als vrienden beschouwen? En hoeveel tijd moet ik ze geven om te reageren? Als reacties uitblijven, moet ik hen dan laten weten dat ik daarmee zit?

In de steek gelaten

Beste In de steek gelaten,

Het bericht dat uw schoonvader ongeneeslijk ziek is had u niet via de mail of de sociale media moeten verspreiden. Het is beter om zoiets in een gewoon gesprek te vertellen. Dan krijgt u ongetwijfeld ter plekke een meelevende reactie. Het is overigens niet duidelijk wat uw vrienden nog meer zouden kunnen doen behalve zeggen dat het heel erg is. U verwacht steun van uw vrienden, maar wat voor steun bedoelt u precies? De situatie vraagt er niet om dat uw vrienden uw hand komen vasthouden, maar dat uzelf steun gaat bieden: aan uw schoonvader, aan uw vrouw en aan de familie van uw vrouw. Uw vrienden zullen niet tot de intimi van uw schoonvader behoren. Neem het hun niet kwalijk dat ze niet wakker liggen van zijn lot.

Verwante kwesties:

1. Vriendin toont geen medeleven Beste Beatrijs, Ik heb met een vriendin die in een...
2. Geen vrienden Beste Beatrijs, Mijn eerste drie jaren op de middelbare school...
3. Geen belangstelling van vrienden Beste Beatrijs, Mijn man en ik (beiden 70-plus) zijn van...

De parabel over ‘de prijs van een witte huid’ kan moeiteloos worden overgezet naar een andere, al even onveranderbare conditie: homo of hetero. Net als voor huidkleur geldt voor seksuele geaardheid dat men nu eenmaal zo geboren wordt, dat homo zijn even oké en legitiem is als hetero zijn, en dat het geen pas geeft om te discrimineren. Toch vermoed ik dat het merendeel van de perfect tolerante, onbevooroordeelde hetero’s, met het vooruitzicht om sim-salabim homo te worden, óók een stevige financiële compensatie zou vragen. Ik zou dat zelf in ieder geval wel doen, omdat er onmiskenbaar nadelen kleven aan de conditie: je wordt door sommigen met de nek aangekeken (natuurlijk door verachtelijke types, maar toch), je valt vaker buiten de groep, het kost meer moeite om een gezinsleven op te bouwen, kortom het leven als homo is door de bank genomen ingewikkelder dan als hetero.

Bij een imaginaire transformatie van homo naar hetero zou de geëiste schadevergoeding wel eens lager kunnen uitvallen. Ongetwijfeld zijn veel homo’s volkomen tevreden met dit aspect van hun persoonlijkheid, maar er lopen er ook rond die, als ze hadden kunnen kiezen, liever hetero waren geweest. Gewoon omdat het minder gedoe geeft. Een sporadische homo-tegen-wil-en-dank laat het niet zitten bij dit ‘was ik maar niet zo’-gevoel en onderneemt stappen. Hij gaat in therapie bij de firma Different, een orthodox-christelijke organisatie die onorthodoxe therapiedoelen beweert te bereiken: de transformatie van homo in hetero. Hier werden veel mensen erg boos over. Dat zoiets bestaat! Homotherapie kan niet, mag niet, is discriminerend en onwetenschappelijk.

Wie op de publiek opinie afgaat moet concluderen dat seksuele geaardheid steviger in iemands persoonlijkheid zit verankerd dan sekse.

Opmerkelijk dat het marginale gesleutel aan psychische problematiek zo veel meer opwinding te weeg brengt dan het, eveneens dubieuze, snij-, hak- en sloopwerk aan het lichaam. Duizenden vrouwen laten siliconenborsten inplanteren, die later van inferieure kwaliteit blijken en weer weggehaald moeten worden. Transseksuele mannen laten zich tot vrouw verbouwen en andersom. Niemand verblikt of verbloost bij deze vormen van zelfboetsering, maar homo’s die hetero willen worden – dat is een brug te ver. En therapeuten die dat verlangen serieus nemen in plaats van de hulpvrager naar huis te sturen met de boodschap dat hij zichzelf moet accepteren zoals hij is, krijgen het verwijt dat zij zich niet houden aan de morele en wetenschappelijke consensus. Blijkbaar zit seksuele geaardheid nog steviger in iemands persoonlijkheid verankerd dan sekse. Anders zou er niet zo’n collectieve verontwaardiging opsteken, wanneer iemand het waagt daaraan te morrelen.

Het gaat om geld en de ziektenkostenverzekering, dat is duidelijk. Maar over homeopathie en reiki (even zinloos en onwetenschappelijk als homotherapie) in het aanvullend pakket maakt niemand zich druk. Homo’s die geen homo willen zijn houden zich niet aan de code van de homo die trots is op zijn identiteit. Zij overschrijden een taboe. Vandaar de woede over homotherapie.

Verwante kwesties:

1. Meer seks willen Beste Beatrijs, Ik ben homo (26 jaar) en heb een...
2. Reageren op homodiscriminatie Beste Beatrijs, Als homoseksuele man loop ik in het dagelijks...
3. Het neewoord De Tweede Kamer heeft vorige week een motie van GroenLinks...

Mijn ouders zijn binnenkort 50 jaar getrouwd. Ze willen een receptie geven voor familie en vrienden. Wij krijgen hints waaruit blijkt dat zij verwachten dat de kinderen en kleinkinderen de nodige stukjes gaan opvoeren of speeches houden tijdens de receptie. Wij hebben daar weinig behoefte aan. Is het onfatsoenlijk om alleen aanwezig te zijn zonder verder iets op te voeren?

Speeches en sketches

Beste Speeches en sketches,

Het zou niet aardig zijn als de familie niets bijzonders zou doen bij het vijftigjarig huwelijksfeest van uw ouders. Onfatsoenlijk zou ik het niet willen noemen, maar wel onverschillig en lamlendig. Kortom slappe hap. Een 50-jarig huwelijksjubileum is het soort van mijlpaal dat publieke erkenning verdient. Gebruikelijk is dat iemand van de naaste familie hier even stil bij staat en wat dingen memoreert. Als de familie dit nalaat, krijg je dezelfde situatie als bij een begrafenis waar niemand iets zegt om de overledene uit te luiden. Of een afscheids/ pensioneringsfeest, waarbij niemand de afscheidnemer toespreekt. Dat geeft een kaal en katterig gevoel niet alleen voor de hoofdpersonen, maar ook voor de gasten.

Een toespraakje houden is wel het minste.

Het feest wordt specialer, als de familie iets voorbereidt. Dat hoeft geen uitgebreid programma te zijn (tien minuten is al mooi genoeg), maar er moet tijdens het feestelijk samenzijn wel iets gebeuren om het jubilerend echtpaar even in het zonnetje te zetten. Dat kan een humoristische sketch zijn, bijvoorbeeld door de kleinkinderen. Of het zingen van een lied op een bekende melodie met een tekst die van toepassing is op het jubilerend stel. Of een toespraak van een van de volwassen kinderen met grapjes en anecdotes. Een combinatie van deze drie elementen is ook mogelijk. Als iedereen in de familie opziet tegen de inspanning om iets te verzinnen en in te oefenen, wordt de weg van de minste weerstand gevolgd. Spijtig, want zo’n gelegenheid heeft iets extra’s nodig en er valt altijd wel iets te bedenken. Een toespraakje houden is wel het minste. Laat iemand van het nageslacht het woord voeren. Het hoeft niet lang te zijn (kort is zelfs beter), maar het moet wel gebeuren. Aan de slag, zou ik zeggen. Steek de koppen bij elkaar, verdeel de taken en maak er iets leuks van!

Verwante kwesties:

1. Wie betaalt 45-jarige bruiloft? Beste Beatrijs, Binnenkort zullen mijn ouders een nieuwe mijlpaal bereiken...
2. Geld vragen voor 25-jarig huwelijksfeest Beste Beatrijs, Binnenkort vieren mijn man en ik ons 25-jarig...
3. Geen zin in huwelijksjubileum Beste Beatrijs, De schoonouders van onze jongste zoon hebben ons...