Beste Beatrijs,
Ik merk nu en dan dat echtparen, waarvan de partners elk een eigen e-mailadres hebben, elkaars mail blijken te lezen. De één reageert dan op een mailtje dat ik aan de ander via diens eigen emailadres heb gestuurd. Dat voelt ongemakkelijk, omdat ik daar bij het schrijven geen rekening mee heb gehouden. Er zijn ook stellen die duidelijk een gezamenlijk mailadres gebruiken, bijvoorbeeld pietenjannie@hotmail of die gewoon maar één adres hebben. Dan ligt het meelezen van elkaars mail voor de hand en kan de zender er ook rekening mee houden. Wat zegt de etiquette hierover?
Onverwachte meelezers
Beste Onverwacht,
De etiquette stelt zich volgend op in dezen. De ervaring leert dat meelezen gebeurt, wanneer de computer wordt gedeeld. Papieren brieven werden en worden trouwens ook vaak meegelezen. De e-mail-zender kan net zo min als de papieren-brievenschrijver aan de ontvanger voorschrijven wat die hiermee doet. De ontvanger kan te allen tijde de boodschap laten lezen aan wie hij/zij maar wil. Wees erop voorbereid, dat is het enige. Waarbij ik aanteken dat het hoe dan ook onverstandig is om iemand een e-mail te schrijven, waarvan u absoluut niet wil dat die zijn of haar partner onder ogen komt. U moet er rekening mee houden dat partners alles aan elkaar doorbrieven. Is het niet omdat zij elkaars post en mail lezen, dan wel omdat zij elkaar vertellen wat ze van anderen hebben vernomen.
Beste Beatrijs,
Is het erg onbehoorlijk als je soms, of meestal, de e-mail leest die niet
voor jou bestemd is? Als ik een mailtje wil schrijven, kom ik regelmatig
dingen tegen die mijn verwerpelijke nieuwsgierigheid oproepen. Even
kijken, wie is nu toch Van Brommestein, en wat heeft ie te melden? Ik
probeer de verleiding te weerstaan om het schrijven van Van B. op te
roepen, maar dat lukt mij zelden of nooit. Mijn echtgenoot is vervuld van
onbegrip. Hij vindt het een milde vorm van schending van het briefgeheim
en hij verzekert mij het niet in zijn hoofd te halen om mijn
e-mail-verkeer door te nemen. Een aan mij gerichte open ansichtkaart leest
hij soms wel, en daar heb ik in het geheel geen moeite mee. Voor een goed
begrip: ik maak nooit mijn mans post open, of althans: bijna nooit. Hoort
e-mail, hoe open en bloot ook, toch een gesloten boek te blijven voor
andermans ogen?
Nieuwsgierig Aagje
Beste Nieuwsgierig,
U kent het antwoord op uw eigen vraag heel goed. U schrijft: ‘ik probeer
de verleiding te weerstaan’. Dat betekent dat u het ‘lagere’ aan u
voelt trekken, oftewel het onfatsoenlijke, het zondige. Om elke twijfel
weg te nemen kan ik het nog wel eens zwart op wit zetten: men hoort niet
onuitgenodigd andermans e-mail te lezen! Een persoonlijke missive is een
persoonlijke missive, of die nu op papier wordt aangeleverd of
elektronisch.
Nadat ik dit vastgesteld heb, haast ik mij eraan toe te voegen dat de
e-mailer niet voorzichtig genoeg kan zijn. Zolang internet bestaat is
privacy een punt van discussie. Gebruikers moeten beschermd worden tegen
inbraak en ongewenste meelezers van buiten. Maar het grootste gevaar komt
van binnen: gezinsleden en collega’s, iedereen leest stiekem mee. Zeker
wanneer er computers gedeeld worden en wachtwoorden circuleren. Mensen die
er niet over zouden piekeren bureaulades te lichten om andermans brieven
te lezen, openen wel schaamteloos e-mails van anderen. Misschien omdat een
muisklikje zo makkelijk is? Of omdat elektronische post op de een of
andere manier minder ‘echt’ is?
Hoe dit ook zij, het is raadzaam om geen gevoelige informatie per e-mail
te verzenden. Huisgenoten van de geadresseerde weten zich vaak niet in te
houden. En op kantoor worden intieme roddels niet alleen door derden
aangeklikt, maar ook via de forward-knop verspreid onder de rest van de
collega’s. Gebruik voor vertrouwelijke mededelingen de telefoon of
schrijf een brief.