Beste Beatrijs,
Bij ons huwelijk, zeven jaar geleden, heeft mijn vrouw besloten haar eigen achternaam te houden. In haar familie heerst nog steeds onbegrip over deze keuze. De adressering van brieven en kaarten gaat meestal goed, maar nog onlangs moesten wij van een zus van haar horen ‘dat zij eigenlijk mijn achternaam heeft, maar met haar oude naam aangesproken wil worden’. Toen wij dat zuchtend voor de zoveelste maal ontkenden, oreerde een andere zus ‘dat ze werkelijk niet begreep waar we zo moeilijk over deden’. Dit gesprek vond plaats op een feestje zodat Jan en alleman zich er lekker mee kon bemoeien. Hoe kan ik mijn schoonfamilie op een nette manier duidelijk maken dat ik genoeg heb van hun gezeur?

Beste Aangevallen,
Uw schoonfamilie is traag van begrip. Al meer dan twintig jaar geleden is de Nederlandse huwelijkswet zodanig veranderd dat getrouwde vrouwen mogen kiezen of ze de naam van hun man gaan voeren of hun oorspronkelijke naam behouden. Dat is toch niet zo moeilijk om te bevatten. Als uw schoonfamilie er weer over begint, moet u dit lesje over keuzevrijheid maar weer afdraaien. Zo erg kan het trouwens toch niet zijn dat mensen op een feestje zich met de discussie gaan bemoeien? Ze kunnen moeilijk zeggen dat u zich verkeerd gedraagt, want u volgt de wet.
De nette manier waar u naar vraagt is: beleefd blijven. Om te laten doorschemeren dat u er genoeg van krijgt, kunt u uw lesje beginnen met: ‘Ik vind het niet erg om het nog een keer uit te leggen, hoor, maar ik dacht dat dit al verschillende keren ter sprake is geweest. Nou goed, nog een keer dan. Let op...’ Over de motieven van uw vrouw hoeft u verder niet uit te weiden. Houd het op: ‘Bij die naam voelt zij zich het prettigst.’