Beste Beatrijs,
Ik heb sinds vier jaren een latrelatie met mijn huidige partner. Zij is een
liefhebbende, vrolijke en integere vrouw en ik hou erg veel van haar. Dat
wij toch niet samenwonen komt doordat ik drie dagen per week de zorg voor
mijn kinderen heb. Ik ben die drie dagen in de stad waar mijn kinderen
wonen, 100 km verderop. Mijn kinderen van 11, 13 en 15 jaar hebben in die
stad hun eigen leven, ook in het weekend. Ik houd veel van mijn kinderen, ik
beteken veel voor deze lieve pubers en ik blijf daarom voor ze zorgen. De
overige vier dagen per week ben ik bij mijn partner. Zij is echter niet
gelukkig met deze opzet. Zij voelt sterk de behoefte steeds bij me zijn.
Steeds weer afscheid nemen en steeds weer alleen zijn leidt tot erosie in
onze relatie, zo ervaart zij dat. Dit kan niet lang meer zo duren. Samen
verhuizen naar de stad van mijn kinderen is geen optie. Wanneer is de tijd
gekomen dat ik mijn co-ouderschap moet opgeven en full time bij mijn partner
zal intrekken? En trouwen? Wij hebben gedacht over drie jaar, als de
kinderen nog een stuk zelfstandiger zijn. Maar drie jaar doorlatten lijkt
nog zo lang. Ik weer niet of onze relatie dit overleeft. Houd ik misschien
te lang vast aan mijn co-ouderschap?
Twijfelende co-ouder
Beste Twijfelend,
U houdt helemaal niet te lang vast aan uw co-ouderschap. U hebt met uw
ex-vrouw afgesproken om de verantwoordelijkheid voor uw kinderen te delen
vanuit de grondgedachte dat kinderen gebaat zijn bij zowel een moeder als
een vader in hun dagelijkse leven. Dit duurt zolang de kinderen deze zorg
nodig hebben, meestal tot een jaar of 18. Uw kinderen zijn eraan gewend en
weten niet beter of u bent er voor hen drie dagen per week. Het is zonder
meer prijzenswaardig dat u en uw ex dit systeem overeind hebben weten te
houden. In veel gescheiden gezinnen gaat het er stukken minder harmonieus
aan toe.
Ga uw vaderschap nu niet halverwege opgeven, omdat uw nieuwe geliefde er
niet tegen kan. Daarmee maakt u kapot wat u al die tijd in stand hebt
gehouden: een dichtbije, dagelijkse relatie met uw kinderen. Zoiets is voor
een gescheiden vader heel zeldzaam! Uw vriendin heeft genoeg van de tweede
viool en wil u helemaal voor zichzelf, zeven dagen per week. Maar het
grootste deel van de week brengt u wel degelijk samen met haar door, dus
waar ligt hier nu precies het probleem voor haar? Er zijn genoeg relaties
die nog minder tijd samen doorbrengen. Denk maar aan zeekapiteins, piloten,
mensen die op booreilanden werken, Europarlementariėrs, kosmopolitische
ondernemers die de wereld rondreizen, soldaten in den vreemde en allerlei
anderen met veeleisende beroepen. Zoveel heeft uw vriendin nu ook weer niet
te klagen. Dit belet u overigens niet om te trouwen, als u dat graag wil.
Het huwelijk is niet afhankelijk van de hoeveelheid samen doorgebrachte
tijd.
Hoe dan ook, uw vriendin wist van tevoren dat zij een relatie begon met een
gescheiden vader, dus het siert haar niet om een paar jaar later te proberen
door middel van emotionele chantage die vader van z’n kinderen los te weken.
Ze kan in de drie dagen dat zij u moet missen beter iets gezelligs of
zelfontplooiends gaan doen dan te miezeren over de verplichtingen die u naar
elders voeren. En ze kan bedenken dat er vanzelf een eind aan komt. Over een
paar jaar heeft zij u helemaal voor zichzelf.