Beste Beatrijs,
In mijn beroepsgroep (ik ben advocaat) is het de gewoonte om elkaar aan te schrijven met ‘Geachte confrère’ of - als het een vrouwelijke advocaat betreft ‘Geachte collega’. Indien men op goede voet staat met elkaar, wordt ook wel ‘Amice’ als aanhef gebruikt. Fijne termen vind ik het niet - sterker, ik vind ze verschrikkelijk - , maar er wordt nu eenmaal van mij verlangd dat ik ze gebruik.
Nu doet zich het geval voor dat ik in een privékwestie een advocaat heb ingeschakeld die niet weet dat ik hetzelfde beroep uitoefen. Het liefst zou ik hem gewoon aanschrijven met ‘Geachte heer’, maar aan de andere kant bestaat er ook een (gedrags)regel dat je je tegenover een collega kenbaar moet maken als advocaat door in de aanhef gebruik te maken van de term ‘confrère’.
Wat nu? Ik hoef hem niet meteen aan te schrijven met ‘Hé ouwe rups’, maar ‘Geachte heer’ dat moet toch kunnen?

Wars van poespas

Beste Wars van,
Als het de gewoonte is dat advocaten elkaar als ‘Geachte confrère’ aanschrijven, dan moet u dat nu ook maar doen, ook al hebt u een hekel aan de terminologie. Het lijkt me correcter om het jargon wel te gebruiken en betrekkelijk zinloos om het niet te doen. Het enige wat u bereikt met ‘Geachte heer’ schrijven, is dat uw advocaat zich er misschien aan stoort dat u niet de regels voor uw professie volgt. Hij gaat uw belangen behartigen; zo ongeveer zijn eerste vraag aan u zal luiden wat uw beroep is. Waarom zou u zich dan niet meteen als zodanig kenbaar maken? Straks denkt uw advocaat nog dat u iets had willen verbergen.
Wie het protocol volgt in zakelijke situaties, loopt geen kans zijn neus te stoten. Wie het protocol niet volgt, komt daar meestal zonder problemen mee weg, maar loopt wel een zeker risico op ongenoegen wegens onvoorspelbaarheid. Waarom zou u dat risico nemen voor een futiele smaakkwestie inzake aanschrijfvormen?