Spring naar inhoud


Caviadrama

Beste Beatrijs,

Mijn man en ik zijn al jaren bevriend met een ander stel. We gaan samen op vakantie en eten geregeld bij elkaar. Zij zijn kinderloos gebleven maar houden wel sinds jaar en dag een aantal cavia’s. Deze cavia’s mogen altijd los door het huis lopen, ook als er bezoek is. Anderhalve maand geleden, tijdens een etentje bij hen thuis, ben ik per ongeluk op eentje gaan zitten. Hij had zich op de bank genesteld en ik had echt niets gezien. Het diertje was op slag dood. Dit was natuurlijk een heel vervelende situatie en ik heb meteen meerdere malen mijn excuses aangeboden. Zij zeiden dat ik er niets aan kon doen, maar dat zijzelf wel altijd even met één hand onder zich voelden voordat ze gingen zitten. Die bewuste avond zijn we goed uit elkaar gegaan en ik heb de volgende dag meteen een kaartje gestuurd, waarin ik nogmaals uitlegde hoe het me speet, maar bij een volgend contact gaven ze aan dat het hele voorval hen toch niet in de kouwe kleren was gaan zitten. De hele toon was een beetje koel. Ik heb daarna een paar keer gebeld, maar ze blijven koel en kortaf. Ik zou het jammer vinden als onze vriendschap door zo’n stom ongelukje zou eindigen. Mijn man zegt dat ik een nieuwe cavia voor ze moet kopen, maar ik weet niet of dit de oplossing is.

Caviakiller

Beste Caviakiller,

In de hiërarchie van huisdieren verwacht je de cavia ergens tussen wandelende takken, goudvissen aan de ene kant en honden, katten aan de andere kant. Maar deze cavia’s genieten duidelijk de status van hond of kat, waarvan de onverwachte dood vaak een enorme slag betekent voor het baasje/vrouwtje. Met alle verdriet, melancholie en rouwrituelen vandien. En nu hebt u er eentje gedood. Onopzettelijk weliswaar, maar toch gedood. Hoewel u uitgebreid uw spijt hebt betuigd en een meelevend condoléancekaartje hebt geschreven, kunnen uw vrienden de ongelukkige gang van zaken niet verkroppen. Zij verwijten u dood door schuld.

Ik vermoed dat uw aanbod een nieuwe cavia voor hen te kopen de betrekkingen niet onmiddellijk zal opwarmen. Zouden ze er dan niet liever zelf eentje willen kopen? Hebben ze niet al genoeg natuurlijke aanwas vanuit hun cavia-menagerie? Wat kost een nieuwe cavia helemaal? Vijftien euro? Het zal toch niet de financiële aderlating zijn, waar uw vrienden over mokken. Nee, ze treuren om het verlies van deze speciale cavia. Wat niet wegneemt dat het verstandig is aan te bieden de schade te betalen. Wanneer door uw toedoen een kostbare vaas in gruzelementen was gevallen of wanneer u wijn gemorst had op het damasten tafelkleed, had u ook de kosten vergoed. U laat dan in ieder geval zien dat u het onfortuinlijke gevolg van uw handelen zoveel mogelijk wilt compenseren. Dat kan nooit kwaad. Misschien accepteren ze het wel. Of niet, en dan kunt u er ook niets meer aan doen. Het zal wel slijten. En als het niet slijt, dan is de dood van een cavia blijkbaar belangrijker dan een goede vriendschap. Toch minder solide, zo’n vriendschap.

Artikelen in Klassiekers, Visite, Vrienden en kennissen.

Gelabeld met , .


2 Responses

Blijf op de hoogte, abonneer je op de RSS feed voor reacties op dit artikel.

  1. Mevr. Bühler, IJsselmonde schrijft

    Wat een treurige geschiedenis… Wil daarbij wel opmerken dat ik, als ik mij op het zitameublement van een bevriend echtpaar nedervlij, daar geen rondslingerend kleinvee verwacht aan te treffen. Mocht ik desondanks bij zulk een actie een knaagdier vermorzelen, zou ik dat als zeer pijnlijk ervaren en met de nodige piëteit handelen, precies zoals Caviakiller heeft gedaan. Hem of haar treft echter geen blaam. Men kan eenvoudigweg niet weten dat men de bank door middel van een handgebaar dient te ontdoen van troetelbeesten teneinde dodelijke ongevallen te voorkomen.

  2. mevr. Tacoma schrijft

    Mag ik even lachen?

    Waarin grote mensen kleine kinderen zijn.



Sommige HTML is toegestaan