Spring naar inhoud


Buiten spelen

Waar zouden we zijn zonder overspel?

Waar zouden we zijn zonder overspel? Roddelbladen en damesglossies zouden aan acuut kopijgebrek komen te lijden en het Volkskrantmagazine zou het zonder de rubriek ‘Liefde’ moeten stellen. Nu het zomer is, verschijnt het magazine niet, maar normaal gesproken vertelt hier elke week een anonieme vrouw in ademloze, semi-pornografische stijl over de verrukkingen van de overspelige liefde. Meestal gaat het over nieuwe lagen in je persoonlijkheid aanboren, opnieuw gezien worden, eindelijk aan jezelf toekomen, schaamteloosheid, vanzelfsprekende strelingen en totale overgave. Oftewel seks buiten de deur. De monoloog gaat vergezeld van een fuzzy-focus naaktfoto, waarop niets herkenbaars valt te ontwaren, en ik denk weleens dat de werkelijke kick van de geïnterviewde eruit bestaat dat zij en haar reguliere echtgenoot op zaterdagochtend aan het ontbijt de Volkskrant doorbladeren, waarbij hij nietsvermoedend haar bekentenissen in het magazine tot zich neemt onder het mompelen van ‘Heb je ’t ooit zo zout gegeten’.

Nog spannender dan de verboden liefde zelf is het (in bedekte termen) onthullen ervan en aan willige biechtelingen is kennelijk geen gebrek. Hoe dwingend ook opgeschreven – Corine Koole kan het sufste slippertje van een account manager op een niveau van Ontzagwekkende Liefde brengen – de stukjes laten toch iets van rotting en bederf achter. Je zou het niet fijn vinden als je moeder of je zus of je beste vriendin zich achter een van deze lichtelijk geëxalteerde stemmen bleek te verschuilen. Dat komt natuurlijk door het onvermijdelijke bedrog, waarmee de logistiek van de seksescapades gepaard gaat.

Bedrog is vervelend, geeft gedoe en is bovenal vernederend voor bedrogen partij. Mensen die het slachtoffer zijn van een trouweloze partner zeggen vaak dat ze het liegen en bedriegen erger vonden dan de ontrouw zelf. Of ze daar gelijk in hebben valt te betwijfelen, omdat overspel per definitie liegen impliceert. Die twee kunnen nauwelijks van elkaar worden onderscheiden. Door te liegen bewijst de leugenaar lippendienst aan de deugd van de monogamie. Zou hij de waarheid spreken, dan lag de monogamie in gruzelementen en was er ook geen sprake meer van ontrouw.

De Amerikaanse sekscolumnist Dan Savage, die op internet advies geeft aan mensen met relatieproblemen, denkt dat monogamie slechts voor een minderheid is weggelegd en dat degenen voor wie dit te hoog gegrepen is het falen van zichzelf en hun partners moeten accepteren. Tegelijk geeft hij als conservatieve homo-activist de hoogste prioriteit aan behoud van het gezinsleven. Als remedie voor echtscheiding, een frequent gevolg van ontrouw, bepleit hij de absolute eerlijkheid. Een goede partner is volgens Savage good, giving and game (in voor van alles). Als de een snakt naar kinky seksvarianten, moet de ander zich daarvoor openstellen, en als die daar niets voor voelt, zou hij het groene licht moeten geven aan de een om elders aan z’n gerief te komen. Dit alles met de belofte van trouw.

De polyamorie-beweging huldigt hetzelfde principe van absolute eerlijkheid in het bespreken van en het handelen naar monogamiedoorbrekende verlangens. Biseksuele neigingen, s/m-spelletjes, collectieve anonieme seks, een travestiehobby, vaste minnaars of maitresses buiten de deur – in de polyamorische levenswijze is niets te dol, zolang je maar openheid van zaken geeft aan je oorspronkelijke geliefde. Als er geen noodzaak meer is om te liegen, hoeft ook niemand zich meer bedrogen te voelen, waarmee het begrip ontrouw effectief onschadelijk is gemaakt. De trouweloze keert immers na het buitenspelen altijd terug op de uitvalbasis.

Klinkt goed, zij het ook een beetje klinisch bureaucratisch: ‘Ik ga naar mijn plasseksfeestje!’ ‘Is goed, schat, kom je wel op tijd terug voor tante Dora’s verjaardag?’ Wie z’n lusten en verlangens in transparantie botviert tast de donkere, ongeoorloofde, subversieve essentie ervan aan. Weg lust! Dan nog liever ontrouw en overspel.

Artikelen in Column.


5 Responses

Blijf op de hoogte, abonneer je op de RSS feed voor reacties op dit artikel.

  1. Suzanne schrijft

    Gelukkig is er nog de optie om daar allemaal niet in mee te gaan en gewoon lekker monogaam te zijn. En dat ook van je partner te verlangen. Jammer dan dat Dan Savage je een slechte partner vindt… het zij zo.

    Zwart-wit gezegd: ontrouw = Ik zet vandaag nog een ander slot op mijn deur. Je spullen staan in een doos op de stoep. Het beste verder…

  2. Kitty schrijft

    Beste Beatrijs,

    Leuk schrijfseltje, maar je slaat de plank een beetje mis aangaande polyamorie. Polyamorie gaat over meerdere liefdes tegelijk en niet persé over platte seks. Ikzelf ben polyamoreus en heb naast een wettige echtgenoot reeds 6 jaar een en de zelfde vriend. Zij kennen elkaar, alles is ok. Seks hoort erbij, maar is niet de drijfveer: sterker nog, ondanks het feit dat ik mijn vriend slechts zo’n eens in de anderhalve maand zie, is het echt niet zo dat we bij binnenkomst elkaar gelijk bespringen; nog sterker: soms komt er geen seks bij kijken, want dat is -net als in een monogame relatie- niet het belangrijkste.

    Polyamorie is geen vrijbrief om je goddelijke gang te gaan, maar wel een vrijbrief om van anderen te mogen houden en daarbij je gezin bij elkaar te kunnen houden, omdat ontrouw/stiekem gedoe er voor zorgt dat mensen gaan scheiden. Het geeft een heleboel rust in de tent en aangezien het mag, is er ook rust en uiteindelijk is dat wel heel gezond. Ik zou zeggen: verdiep je eens in wat boeken/fora die over het onderwerp gaan.

  3. Maaike schrijft

    Wat een vreemde ideeën heeft u over polyamorie! Liefde met een ander dan je partner delen, ja, dat klopt, maar de excessen die u noemt zoals plasseks, anonieme seks, SM, telkens een ander, etcetera zijn voor de meeste mensen die aan polyamorie doen niet waar en ronduit beledigend. Jammer dat u uw onwetendheid gebruikt op een site die over etiquette gaat, want vooroordelen en aannames rond spuien gaat namelijk tegen alle etiquetteregels in.

  4. Chayenne schrijft

    Beste Maaike,

    Wat een vreemde ideeën heeft u over het begrip exces. Polyamorie (mijns inziens na alle uitleg nog steeds feitelijk inderdaad je goddelijke gang kunnen gaan maar dan mooi moreel ingekleed) is oké maar bijvoorbeeld plassex en sm zijn ‘foei’? Welke kwaad doen de beoefenaars hiervan? Waarom zou polyamorie verheven zijn boven deze zaken? Is polyamoristen alleen het missionarisstandje toegestaan? Het enige ongelukkige wat Beatrijs in dit kader doet is dat ze suggereert dat alleen polyamoristen wat ‘exotischer’ seksvoorkeuren zouden hebben. Dat is natuurlijk onzin. Ook perfect monogame stellen kunnen het fijn vinden om elkaar in te smeren met pindakaas of elkaar vastbinden. Wie weet wat Beatrijs’ reeds 20 jaar getrouwde uiterst monogame buren op dit moment uitspoken….

  5. Eva schrijft

    Ik lees altijd met genoegen uw columns en vraag en antwoord, maar ik vind uw beschrijving van polyamorie, getuigen van weinig kennis en bijzonder veel vooroordelen. Polyamorie heeft niets te maken met plasseks etc.

    Bij polyamorie wordt erkend dat het mogelijk is om van meer dan een persoon tegelijk te houden. Dit uit zich op verschillende wijzen.
    Zo heb ik sinds 2 jaar een relatie met mijn vriend, en hij heeft naast mij een andere vriendin. Maar er bestaan ook vormen waarin beide partners er andere relaties op na houden. Een belangrijk punt bij alle verschijningsvormen van polyamorie is de openheid binnen de relatie en ook het vertrouwen van je partner. Polyamoreuze koppels maken meestal duidelijke afspraken over hun relatie en hun relaties met anderen.



Sommige HTML is toegestaan