Beste Beatrijs,
Mijn vriend heeft mij ten huwelijk gevraagd en ik heb natuurlijk ja gezegd. Wij trouwen in maart 2009, omdat de zus van mijn vriend in september 2008 trouwt en we dachten: laten we een half jaartje wachten. Nu blijkt ze toch gepikeerd te zijn. Zij zegt dat mijn vriend (haar broer) volgens de etiquette had moeten wachten met mij te vragen, tot zij goed en wel getrouwd zijn. Zij zegt dat iemand die gaat trouwen minimaal een jaar de tijd moet krijgen om in het middelpunt van belangstelling te staan. Is dit een officiële regel?
Voordringers
Beste Voordringers,
Een stel dat trouwt staat alleen op de trouwdag zelf in het middelpunt van de belangstelling, met een uitstraling naar de week ervoor. Verder niet. Dus zeker niet het hele jaar. Zelfs niet de hele maand. De broer of zuster van degene die trouwt moet een zekere termijn in acht nemen om zelf te trouwen. Dit met het oog op de familie die niet ogenblikkelijk daarna weer wil komen opdraven. Het is bovendien minder leuk om een familiebijeenkomst te houden, als de familie elkaar net uitgebreid heeft gezien en gesproken. Maar een half jaar is meer dan voldoende tussenruimte. Er is geen enkele reden waarom u niet een half jaar na uw schoonzuster zou mogen trouwen. Met ‘drie maanden later’ was ook niets mis geweest.
Beste Beatrijs,
Mijn geliefde en ik gaan over een paar weken trouwen. Ik heb een vraag over de etiquette en gewoonten rondom de zitplaatsen van bruid en bruidegom. Ik heb wel eens meegemaakt dat een bruidspaar na het jawoord in het stadhuis weer ging zitten en van stoel wisselde. Zij zat vóór het jawoord rechts van hem, na het jawoord ging zij links van hem zitten. Dit alles onder expliciete goedkeuring van de ambtenaar van de burgerlijke stand (‘Zo, u weet hoe het hoort!’) Een en ander schijnt ermee te maken te hebben dat de bruid als getrouwde vrouw ondergeschikt zou zijn aan de man en daarom links van hem moet zitten. Wat vindt u hiervan? Is dit een mooie traditie of een hopeloos ouderwetse vertoning? Is er ook een richtlijn voor de zitplaatsen in de protestantse huwelijksdienst?
Waar zit de bruid?
Beste Waar zit,
Verdiept u zich alstublieft niet in deze vraagstukken. Het gaat hier over futiele regels uit de oude doos, waar niemand nog het fijne van afweet, waar niemand zich nog aan houdt en die ook volstrekt onbelangrijk zijn. Bruid en bruidegom mogen gaan zitten waar ze willen, links of rechts doet niet ter zake, en ze blijven gedurende de hele plechtigheid in het stadhuis of in welke kerk van welke demoninatie dan ook, gewoon op hun eigen plaats zitten. Een huwelijksplechtigheid is geen aanleiding om het spelletje ‘boompje verwisselen’ te gaan spelen.
Beste Beatrijs,
Mijn ouders zijn al twintig jaar gescheiden. Ik heb gedurende tien jaar geen contact gehad met mijn vader. Maar dat contact is sinds vier jaar hersteld. Ik heb intussen de vrouw van mijn leven leren kennen en ik ga over enige tijd met haar trouwen. Ik wil mijn beide ouders op het feest hebben. Maar: mijn vader wil mijn moeder niet op de trouwdag voor het eerst weerzien sinds lange tijd, dus wil hij haar eerder spreken. En mijn moeder ziet een ontmoeting met hem überhaupt niet zitten. Ik begrijp hen beiden, maar ik weet niet wat ik hiermee aan moet.
Zoon van gescheiden ouders
Beste Zoon van,
Laat u vooral niet in een van de twee kampen trekken. Het is de taak van uw ouders om zich afstandelijk beleefd tegenover elkaar te gedragen op uw bruiloft. Het is nergens voor nodig dat uw vader eerst een voorgesprek met uw moeder zou moeten hebben voor de bruiloft. Ze zijn gescheiden en ze hoeven elkaar niet te vertellen hoe het hen sindsdien is vergaan of andere diepe gesprekken over gevoelens te voeren. Ze hoeven op de bruiloft alleen maar beleefd naar elkaar te knikken en iets niet-verplichtends te zeggen als ‘Wat een mooie dag, nietwaar’. Vervolgens gaan ze zich met anderen onderhouden. Ze moeten ook niet bij elkaar in de buurt aan tafel worden gezet. Vertel uw ouders dat u graag wil dat ze uw huwelijksdag meemaken en dat het voor hen raadzaam is om zich niet met elkaar te bemoeien. Niet van tevoren, niet tijdens en niet achteraf. Vraag hun met nadruk of ze u het plezier willen doen van hun aanwezigheid en of ze om uwentwille alsjeblieft voor die ene dag hun wrok tegen elkaar uit langvervlogen tijden opzij willen zetten.
Beste Beatrijs,
Binnenkort ga ik trouwen met mijn vriend. Omdat ik een ivoorwitte jurk zal dragen, heb ik, voordat maar
iemand een outfit had gekocht, aan de daggasten gevraagd om geen wit aan te trekken. Mijn moeder en
zussen zouden dat uit zichzelf al niet doen, zeiden ze, net zo min als mijn aanstaande schoonzusters.
Maar afgelopen weekend liet mijn schoonmoeder mij stralend en doordrammend enthousiast haar pakje zien
dat ze had aangeschaft: helder wit jasje met blauwe rok en shirt. Haar jasje is witter dan mijn jurk!
En dát terwijl ik haar uitdrukkelijk had gevraagd geen wit te dragen. Ze vroeg wat ik er van
vond, maar ik was totmaal overrompeld. Ik zei maar dat het een hele mooie ‘rok’ was. Ik
ben er kapot van en kan aan niets anders meer denken. Ben ik een hysterische bruid? Kan ik mijn schoonmoeder
vragen het jasje niet aan te trekken?
Zum Tode betrübte bruid
Beste Zum Tode betrübt,
De regel ‘Alleen de bruid gaat in het wit’ is ervoor bedoeld dat gasten zich niet
vergissen wie er hier nu eigenlijk trouwt. Als de huwelijksgasten lange, extravagante, witte
jurken dragen, zouden zij in theorie de bruid kunnen zijn. Niet alle gasten (bijvoorbeeld verre
familie of vrienden van de bruidegom) kennen immers de bruid.
Om verwarring te voorkomen moet de bruid als ster van de dag herkenbaar zijn en daartoe draagt
zij een soort bruidsuniform, namelijk de witte jurk. Uw schoonmoeder gaat gekleed in een blauwe
rok met een wit jasje. Heeft meer weg van een matrozenpak dan van een bruidstenue, lijkt mij.
Uw schoonmoeder zal daarnaast zo’n jaar of twintig, dertig ouder zijn dan u. Wees gerust:
niemand zal denken dat uw schoonmoeder de bruid is. Maak u niet druk. Uw schoonmoeder is niet
in overtreding, tenzij ze stiekem de blauwe rok voor een witte verwisselt en een sluier over
haar hoofd drapeert.
Beste Beatrijs,
Een goede vriendin is verloofd met een buitenlander en ze gaan trouwen in zijn land van herkomst.
Ik ben voor het twee dagen durende huwelijk als getuige gevraagd en heb spontaan toegezegd.
Nu heb ik een brief ontvangen met informatie over huurauto’s en de vraag of ik via
het bruidspaar het hotel willen reserveren: kosten 60 euro per nacht. Ik had er wel op gerekend
dat de vliegreis op eigen kosten zou zijn. Dat heb ik er ook wel voor over, maar ik vind het
niet erg gastvrij dat ik verplicht word om een huurauto en drie overnachtingen te betalen.
Ik moet toch al een aantal snipperdagen van mijn werk opnemen voor deze excursie.
Ik heb mijn vriendin laten weten dat ik geschrokken ben van de kosten, en ik kreeg een reactie
in de trant van: „Ja maar, zo’n huwelijk maak je maar één keer mee.” Als
ik toch naar het huwelijk ga, wordt er dan van mij verwacht dat ik ook nog een cadeau of geld
geef? Ik weet zeker dat zij het mij nooit zal vergeven als ik zeg dat ik het allemaal te duur
vind en dat ik daarom niet kan komen. Wie hoort welke kosten te betalen?
Kromliggen voor bruiloft
Beste Kromliggen,
Dit is een buitengewoon onsympathieke manier van uitnodigen. Het gaat eigenlijk al te ver om
een bruiloftsgast met internationale reiskosten op te zadelen. Zo’n uitnodiging moet
heel voorzichtig worden gebracht: „Zeg, we gaan trouwen op Sicilië, en ik zou
het ontzettend leuk vinden als je erbij was, maar ik begrijp het heel goed als je daar niet
zoveel tijd en geld voor kunt vrijmaken.” Dat geeft de vrijheid om ’ja’ of ’nee’ te
zeggen. Stel dat een genodigde dan toch de reis wil maken (als je vliegreizen lang van tevoren
bestelt, zijn ze goedkoper), dan mag die er in ieder geval van uitgaan dat de verblijfskosten
wél voor rekening van het bruidspaar zijn. Een cadeau hoort er natuurlijk bij, u kunt
niet met lege handen op een bruiloft verschijnen.
Zoals het er nu naar uitziet staat u voor torenhoge kosten, alleen voor de dubieuze eer om
getuige te mogen zijn op haar huwelijk. Zoiets mogen vrienden niet van elkaar vragen. Ik raad
u aan om ervan af te zien. Zeg tegen uw vriendin dat het u verschrikkelijk spijt, maar dat
deze investering uw budget te boven gaat en dat u ook geen zin hebt om een lening ervoor af
te sluiten.
Ze zal het u niet vergeven, voorspelt u. Misschien begrijpt ze het ineens wel, als u het bedrag
in koele cijfers noemt. Zo niet, dan is daar niets aan te doen. Dan is die vriendschap voorbij.
Toch erheen gaan omdat u bang bent dat ze anders boos wordt, zal de vriendschap ook ondermijnen.
In dat geval bent ú degene die zit te mokken en het haar niet vergeven zal. Zeg het
liever af, dat is goedkoper.
Beste Beatrijs,
Over een paar weken gaat een nichtje van me trouwen. Voor de gelegenheid
kocht ik een beeldig roomkleurig jasje en een cognackleurige zijden broek.
De bruid, hoorde ik, trouwt in een eveneens roomkleurige, lange, trouwjurk.
Nu bedacht ik (64 jaar) tot mijn schrik dat ik ooit geleerd heb dat je als
gast op een bruiloft, niet in het ‘wit’ van de bruid dient te verschijnen.
Geldt die regel ook voor mijn jasje en moet ik het gaan ruilen voor een
andere kleur?
In overtreding met roomwit?
Beste In overtreding,
De regel voor bruiloftsgasten om niet net als de bruid in het wit te
verschijnen diende ervoor om elk misverstand te voorkomen over de vraag wie
hier nu eigenlijk de bruid was. Niet alle genodigden kennen immers beide
trouwenden en het moet in één oogopslag duidelijk zijn wie de hoofdrol
speelt. Met de klassieke bruidsjurk (hagelwit, lang, sleep en sluier) is dat
niet moeilijk. Maar soms hebben bruiden een wat minder formele bruidsjurk
aan, die nog steeds wit is, maar kort en bloot, zonder sluier of sleep. Als
er nog andere vrouwen in hagelwitte feestkledij rondlopen (die wellicht
mooier zijn dan de bruid zelf), zouden gasten zich kunnen vergissen. De
bruid moet ravissant zijn, en als ze dat niet van zichzelf is dan moet haar
kleding die taak vervullen. Vandaar het verbod op wit voor gasten. Op haar
trouwdag moet een bruid niet hoeven te concurreren om de aandacht.
Dit geldt alleen voor wit. Mocht de bruid besluiten om in het hemelsblauw te
trouwen, dan gaat er geen bericht uit naar alle vrouwelijke genodigden om
geen hemelsblauw aan te trekken. Als de ene conventie wordt verlaten,
sneuvelt degene die daar aan zit vastgekoppeld eveneens.
Uw outfit mag dan voor de helft roomkleurig zijn – het is geen bruidstenue.
Bovendien lijkt het me uiterst onwaarschijnlijk dat medegasten u, ondanks uw
ongetwijfeld aantrekkelijke verschijning, op uw leeftijd met de bruid zullen
verwisselen. Trek gerust uw roomwitte jasje plus cognackleurige broek aan!
Het klinkt als een smaakvolle combi.
Beste Beatrijs,
Mijn vriendin en ik wonen al meer dan tien jaar ongehuwd samen en we hebben
ook twee kinderen. Het is er nooit van gekomen om samen een groot feest te
geven. Dat willen we dit jaar wel gaan doen. We houden (nog steeds) veel van
elkaar en willen dat een keer groots vieren samen met familie en vrienden.
Mijn vraag is nu hoe we ons feest kunnen aankondigen. Officieel trouwen
heeft voor ons geen toegevoegde waarde, we hebben immers alles (voogdij,
testament, etcetera) allang formeel geregeld. Trouwen kost veel geld en dat
bedrag willen we liever aan het feest zelf besteden. Toch willen we een
feest geven met een vergelijkbare uitstraling als een bruiloft. Geen feest
in de trant van ‘we zijn tien jaar bij elkaar en samen tachtig’ of iets
dergelijks. Dat dekt niet de lading die wij er aan willen geven. Wat zijn er
voor andere mogelijkheden om ons ‘trouwfeest’ aan te kondigen?
Bruiloft zonder jawoord
Beste Bruiloft zonder,
Er zijn geen andere mogelijkheden. U kunt geen bruiloftsfeest geven zonder
dat er wordt getrouwd, dat is belachelijk. Waarom bent u zo gespitst op een
feest met de uitstraling van een bruiloft? Toch niet vanwege de manier
waarop gasten op bruiloften traditioneel uitpakken met cadeautjes, mag ik
hopen. Wat is er mis met ‘Wij zijn tien jaar bij elkaar en zijn van plan dat
voorlopig zo te houden en daarom geven we een groot feest’? Waarom is die
lading niet goed genoeg? Daarmee kan het nog steeds een spetterend feest
worden met de allure van een bruiloft en ook best wel goede cadeaus. Of een
feest slaagt heeft niets te maken met de aanleiding ertoe. De sufste
aanleidingen (wat voor zwaarwegende betekenis heeft een verjaardag nu
eigenlijk?) kunnen de meest memorabele feesten opleveren.
Beste Beatrijs,
Mijn zus gaat trouwen. Liefst twee keer. Een keer klein in Nederland en een
keer groot in Frankrijk. In Nederland gaat het om een korte plechtigheid op
het stadhuis om 12.00 uur ’s ochtends. Hiervoor wordt een select groepje van
getuigen en familie uitgenodigd. ’s Avonds om 18.00 uur is er een diner met
hetzelfde gezelschap. Mijn zus wil geen vrijgezellenfeest. Omdat er in de
planning van de dag een groot gat zit, van 12.30 tot 18.00 uur, heeft mijn
zus gevraagd of wij dan iets leuks willen verzinnen (een verrassing) als
dagvulling in plaats van een vrijgezellenfeest. Mijn vraag is: wie moet dit
betalen, wij als gasten (ongeveer twaalf personen) of het bruidspaar?
Wie betaalt de verrassing?
Beste Wie betaalt,
Heel verstandig van uw zus om geen vrijgezellenfeest te willen, als er al
twee vieringen zijn. Maar waarom wil ze dat via een omweg dan toch weer
binnenboord halen? Aansluitend op de stadhuisplechtigheid kan het bruidspaar
beter uitgebreid gaan lunchen met het selecte groepje genodigden in plaats
van ’s avonds te dineren. Dan hoeft er niets te worden opgevuld en loopt
alles gestroomlijnd door. Dat is veel makkelijker dan een pretparkachtig
uitje te moeten verzinnen (dat altijd de helft van de gasten helemaal niet
leuk vindt), waarvan de vraag is wie er voor de rekening opdraait. Uw zus
heeft natuurlijk geen zin om te betalen (terwijl ze dat eigenlijk wel zou
moeten doen - het is haar huwelijk, zij nodigt de mensen uit). Het diner en
de trouwerij in Frankrijk zullen al duur genoeg zijn. Maar gasten hebben ook
geen zin om voor hun eigen vertier te betalen. Die hele zogenaamde
verrassing is een slecht idee. Ga van het stadhuis meteen door naar het
restaurant – die kosten zijn in ieder geval niet voor de gasten. Neem rustig
de tijd voor alles. Met een toespraakje hier en een komische sketch daar
komt de middag wel om en daarna gaat iedereen naar huis.
Beste Beatrijs,
Binnenkort ga ik trouwen en ik zie tegen één ding heel erg op. Mijn
moeder is al 25 jaar manisch depressief. Ze was mee toen ik een trouwjurk
ging passen en is toen hysterisch gaan huilen met lange uithalen en veel
snot. Ik schaamde me rot. Mijn nachtmerrie is dat zij zich tijdens de
kerkdienst ook niet in de hand kan houden. Wat kan ik het beste doen als
dit gebeurt? Ondanks haar medicatie gaat het bergafwaarts met haar. Mijn
ouders zijn gescheiden en mijn vader geeft mij weg en houdt een speech.
Mijn moeder heeft ook een taak, ze doet een lezing in de kerk. Dit heb ik
haar aangeboden, omdat ze zich anders achtergesteld bij mijn vader zou
voelen. Maar daar heb ik nu spijt van.
Bang voor scènes
Beste Bang voor,
Er moet in de kerk iemand zijn die een oogje op uw moeder houdt. Zelf
kunt u dat niet doen, want u bent aan het trouwen. Het moet een nabij persoon
zijn, iemand die door uw moeder wordt vertrouwd. Een zuster van u
bijvoorbeeld of een broer. Of anders een zuster of broer of nicht van
haarzelf. Aan deze persoon (een soort chaperonne of toezichthouder
eigenlijk) moet u vragen om tijdens de kerkdienst op te letten dat uw
moeder bij de les blijft. Het idee is dat deze persoon naast uw moeder
staat als zij de lezing verzorgt, haar ondersteunt, haar kalmeert als het
haar teveel wordt, haar afleidt als haar emoties dreigen te ontsporen en
haar eventueel met zachte hand naar buiten voert, mocht dat nodig zijn. U
vraagt een beetje een offer van deze chaperonne, want het is een
verantwoordelijke taak. Maar iemand die u toegenegen is, zal dat graag
voor u doen. De kans op scènes wordt zo aanzienlijk geminimaliseerd.
Beste Beatrijs,
Al langere tijd ben ik gescheiden en ik heb geen contact meer met mijn
ex-man. Na de scheiding is de verhouding met hem slecht gebleven.
Binnenkort gaat onze zoon trouwen. Ik maak me zorgen over deze dag. Hoe
moet dat bijvoorbeeld op de receptie? Moet ik samen met mijn ex naast het
bruidspaar gaan staan om felicitaties in ontvangst te nemen? En de ouders
van de bruid aan de andere kant? Maar ik ben hertrouwd. Moet ik dan niet
met mijn huidige man daar staan? Wat zijn in dit soort gevallen de regels?
Ik zie nu al op tegen het krampachtige van de situatie, terwijl het toch
feest moet zijn, in elk geval voor mijn zoon en zijn vrouw.
Oog in oog met ex
Beste Oog in oog,
Als kinderen van gescheiden ouders belangrijke mijlpalen meemaken
(diploma-uitreiking, trouwen, later misschien het kraambed), dan mogen de
ouders daar niet bij ontbreken. Ook al is hun onderlinge verhouding niet
goed, wegblijven kan niet, want ouders horen erbij. Het is dus
onvermijdelijk dat u uw ex-man tegen het lijf loopt op de bruiloft van uw
zoon. Een ontmoeting, waar hij waarschijnlijk ook niet reikhalzend naar
uitkijkt. Voor dit soort situaties is formele beleefdheid de reddingsboei.
U groet hem en dat is het wel zo’n beetje. Begin geen gesprek, behalve
(als het echt niet anders kan) over het meest oppervlakkige wat er
bestaat: het weer, de mooie jurk van de bruid of de prettige ambiance.
Houd het ultrakort en loop zo snel mogelijk door. Er zijn genoeg andere
gasten, met wie u wel een prettig gesprek kunt voeren.
U bent opnieuw getrouwd, dan is uw huidige man vanzelfsprekend ook
aanwezig bij de bruiloft. Ga bij de receptierij met uw huidige man aan de
ene kant van het bruidspaar staan. Uw ex (al dan niet zelf ook met nieuwe
partner) kan dan aan de andere kant van het bruidspaar. De ouders van de
bruid staan ofwel naast u, ofwel naast uw ex.
Als er een diner is voor intimi, houd dan een oogje op de tafelschikking.
Dring erop aan bij uw zoon dat er een tafelschikking komt (men is nog wel
eens geneigd dat te vergeten, en dat kan voor heel onaangename situaties
zorgen) en zeg dat u zoveel mogelijk ruimte tussen u en uw ex-man wil
hebben. Allebei aan dezelfde kant van de tafel, met een paar plaatsen
ertussen, is al werkbaar genoeg. Vermijd uw ex zoveel mogelijk, bemoei u
niet met hem, let ook niet op hem, laat u niet door hem uit uw tent
lokken, maar vermaak u met de mensen van wie u het leuk vindt om ze tegen
te komen. Dan kan het nog best een gezellige dag worden.
Beste Beatrijs,
Wij zijn uitgenodigd op het trouwfeest ’s avonds van de zoon van
vrienden. Dat we uitgenodigd zijn vinden we op zichzelf leuk, maar we
voelen weinig voor een glitter en glamourfeest (dresscode!) aan de andere
kant van het land. Wij willen onze vrienden zeker niet voor het hoofd
stoten. Moeten wij voor het goede fatsoen toch gaan, en hoeveel moeten we
ons van de kledingcode aantrekken?
Onwillige bruiloftsgasten
Beste Onwillig,
U bent uitgenodigd voor een trouwfeest waar u niet zoveel zin in hebt.
Daar kan ik me iets bij voorstellen: Reis naar de andere kant van het
land. Dagje vrij nemen, sjieke kleren aantrekken (misschien wel kopen, als
u niets geschikts in de kast hebt hangen) en waarvoor precies? Voor een
feest van mensen die u nauwelijks kent. Ik neem tenminste niet aan dat u
de deur platloopt bij de zoon van uw vrienden (of deze zoon bij u). Op dit
feest zult u nauwelijks mensen treffen die u kent. Behalve uw vrienden
natuurlijk, maar dat zijn de ouders van de bruidegom en die hebben wel wat
anders te doen dan zich met u te onderhouden. U zult zich dus
hoogstwaarschijnlijk vervelen. Tenzij u het type bent dat het dol vindt om
een hele avond lang gesprekjes met onbekenden aan te knopen. Maar iets
zegt mij dat u dat type niet bent.
Kortom: ga er niet heen. Zonde van uw tijd. Als dit trouwfeest in uw eigen
woonplaats was geweest, lag het anders. Dan had u even aan kunnen wippen,
feliciteren, rondje van de zaal maken, hier en daar een gesprekje voeren,
en na een uurtje weer vertrekken. Maar een reis naar het andere eind van
het land lijkt een wat zware investering. Blijf thuis en stuur een
felicitatiekaart met een paar hartelijke woorden en een cadeautje erbij,
of geef een bijdrage aan een gemeenschappelijk cadeau. Zo handelt u het
netjes af en is iedereen blij.
Beste Beatrijs,
Binnenkort gaat mijn neef trouwen en mijn moeder, mijn zus en ik zijn
uitgenodigd voor de huwelijksvoltrekking in het stadhuis en de kerk en voor
het feest dat ’s avonds plaatsvindt. Mijn zus en ik zijn samen met mijn
neef en zijn broer opgegroeid, we logeerden vaak bij elkaar en gingen
regelmatig met wederzijdse families op vakantie. Leuk dat we er de hele dag
bij mogen zijn, dachten we. Het huwelijk vindt plaats in het noorden van het
land en wij moeten uit het zuiden komen. Op zichzelf geen probleem; we
kunnen bijtijds vertrekken, zodat we om 10.00 uur op de plaats van
bestemming zijn. Maar tussen de huwelijksplechtigheid ’s ochtends en het
feest ’s avonds (vanaf 20.30 uur) zit maar liefst zesenhalf uur waarin we
onszelf moeten vermaken! Er is helemaal niks geregeld voor de familie. We
moeten dus een keuze maken naar welk onderdeel van de bruiloft we gaan.
Alleen naar het huwelijk zelf en dan naar huis vind ik wel saai. We hebben
een cadeau aan te bieden, maar er is geen receptie na afloop die daarvoor
gelegenheid biedt. Het is voor ons ook niet aantrekkelijk om alleen naar het
feest te gaan, want die lokatie is nog verder afgelegen. Drie uur heen
rijden en drie uur terug midden in de nacht. We zijn nogal teleurgesteld en
we vragen ons af of deze opzet wel in overeenstemming is met wat de
etiquette voorschrijft.
We willen een receptie!
Beste We willen,
Het is heel ongebruikelijk om geen receptie te houden bij een bruiloft,
waarvoor mensen uit het hele land moeten komen. Alleen een feest in de
avonduren is onhandig voor mensen die van ver komen en weer terug moeten.
Het bruidspaar kan er niet van uitgaan dat de familie hotels gaat boeken
voor een overnachting. Als er bij een huwelijk een receptie plus feest is,
dan wordt het avondfeest vooral bezocht door jongeren (vrienden, collega’s
en mensen uit de omgeving), terwijl de receptie overdag overwegend bevolkt
wordt door ouderen, familieleden en van ver komende relaties. Het is niet
erg aardig, je zou ook kunnen zeggen: schrieperig, om geen
ontmoetingsgelegenheid te organiseren voor deze laatste groep. Dit is niet
de manier om een huwelijksdag vorm te geven.
Nu moet u dus kiezen tussen een formele plechtigheid ’s ochtends of een
feest ’s avonds. Zes uur is teveel om in een snackbar rond te hangen tot
het feest begint. Ga gewoon ’s ochtends, dat is voor u al met al toch de
minste moeite. Wie weet doemt er na afloop van kerkdienst of stadhuis toch
nog een zaaltje op, waar men de gasten op een kopje koffie met een kaakje
trakteert. U kunt bij het feliciteren van het bruidspaar best uw
teleurstelling uitspreken over het feit dat er geen gelegenheid is om met
andere familieleden te spreken. Zeg dat u dat jammer vindt, maar dat u nu
weer terug naar huis gaat. Ga geen liedjes of sketches instuderen!