Beste Beatrijs,
Gedurende twee jaar heb ik een relatie gehad met een getrouwde man. Zijn
scheiding was bijna rond. We waren in onze toekomstige woning al volop aan
verbouwen. Hij is weer gaan twijfelen en is uiteindelijk teruggegaan naar
zijn vrouw. Ik heb hem tijdens onze verhouding veel geschreven, hem in
volste vertrouwen mijn hart, ziel en buik gegeven. Maar nu is alles anders.
Ik gruw bij de gedachte dat mijn brieven in een schoenendoos achter een
knieschot gaan, met het risico dat zijn vrouw of een van zijn kinderen ze
zullen vinden. Ik vind het sowieso geen prettige gedachte dat hij mij nog
(min of meer) heeft. Uiteraard heb ik zijn brieven en e-mails aan hem
teruggegeven. Maar de mijne wil hij niet teruggeven. Hij is ervan overtuigd
dat de aan hem gerichte brieven zijn eigendom zijn. Ik begin nu te
twijfelen, kunt u me vertellen hoe de feiten liggen?
Ik wil mijn brieven terug!
Beste Ik wil mijn brieven,
Juridisch gesproken zijn de brieven die u hem geschreven hebt zijn eigendom.
Zodra de brief is gepost, houdt het eigenaarschap van de afzender op. Ook de
postbode die de brievenbus gaat lichten mag hem niet aan u teruggeven (mocht
u ernaast zijn gaan staan om hem terug te krijgen omdat u vijf seconden na
het posten spijt kreeg). De geadresseerde is de eigenaar. Hij heeft
overigens geen recht om te publiceren. Het auteursrecht blijft bij de
afzender liggen.
Dat is de formele kant van de zaak. Nu de etiquette-kant. Traditioneel gold
de regel dat bij verbroken verlovingen de ex-geliefden elkaar hun brieven
teruggaven. De vrouw retourneerde bovendien verlovingsring en andere
duurdere cadeautjes (juwelen). Dit hoorde bij een beschaafde manier van
afhandelen. Men blijft tenslotte niet rondlopen met ringen of sieraden, die
symbolisch zijn voor een verbintenis die er niet meer is. Ook is het niet
prettig als de ex-verloofde een stapel brieven in bezit houdt met
zielenroerselen, die in het licht van de mislukte relatie pijnlijk en gźnant
zijn. Correct is dus om elkaar de brieven terug te geven, waarna de
schrijvers desgewenst overgaan tot verbranding.
Deze regel is vergeten, omdat niemand nog brieven schrijft. De regel
toepassen op e-mails heeft iets zinledigs, omdat het zo makkelijk is om van
e-mails kopieėn achter te houden. Dat kan weliswaar met brieven ook, maar de
meeste briefontvangers zullen niet zo ver gaan dat ze eerst de stapel gaan
kopiėren voordat ze hem teruggeven.
Binnen de traditie van de liefdesbrief hebt u het gelijk aan uw zijde.
Beschaafde personen gaven de brieven terug, tenzij de afzender zei: ‘je mag
ze houden’. Wie dit weigerde gold als grof en kwaadwillend. Dergelijke
nalatigheid werd vroeger ook ruim besproken en gaf een smet op de reputatie
van de betreffende persoon. Hetgeen een reden kon zijn om alsnog het verzuim
goed te maken.
U kunt met deze informatie uw ex-geliefde nog eens onder druk zetten om uw
brieven terug te krijgen. U kunt zelfs overwegen om er een klein beetje
morele chantage tegenaan te gooien door op te merken dat u deze
betreurenswaardige gang van zaken natuurlijk niet onder de pet zult houden.
Dat uw ex-geliefde zijn vrouw verkoos boven u, allą, bij een verkoeld hart
moet men zich neerleggen, maar dat hij elementaire fatsoensregels niet in
acht neemt tegenover u valt niet te excuseren. U kent allicht mensen die
geļnteresseerd zijn in deze minne opstelling zijnerzijds. Misschien hoort
zijn rechtmatige echtgenote ook wel bij de geļnteresseerden. Enfin, dat
laatste natuurlijk alleen, wanneer u het werkelijk hoog wil spelen.