Beste Beatrijs,
Laatst was ik op de begrafenis van een verre vriend, die plotseling was overleden. Het was een ontroerende bijeenkomst met mooie toespraken. Ik zat achterin de zaal en zag ineens dat alles met de videorecorder werd opgenomen. Ook de teraardebestelling zelf werd gefilmd, evenals de mensen die huilend langs het graf liepen om hun respect te betuigen. Hoort dit bij de nieuwe begrafenisrituelen?

Figurant tegen wil en dank

Beste Figurant,
Regel 1 van deze tijd luidt dat mijlpalen er zijn om te worden vastgelegd. In het spectrum van bevallingen, verjaardagen, huwelijken en jubilea mag de begrafenis niet ontbreken. Prachtig, zoals die spreker net niet door emoties overmand wordt. Zie de teddyberen op de smaakvolle kist en het snikken der oude dametjes. Fantastisch dat degenen die de plechtigheid gemist hebben, omdat ze moesten solliciteren of in de file zaten, op die manier een tweede kans krijgen op een tijdstip dat het hun wel schikt. En denk eens aan de nabestaanden zelf. Iedereen weet dat zo’n begrafenis of crematie in een roes voorbij gaat – er is geen tijd om de speeches tot je door te laten dringen of goed nota te nemen van wie er eigenlijk allemaal waren en hoe ze zich gedroegen. Met een video achter de hand kun je alles rustig herbeleven. Zo kan men de dood van een geliefde een waardige plaats in het dagelijks leven geven. Onderschat vooral ook niet de voorlichtingsfunctie van zo’n opname. Spelenderwijs kunnen kinderen vertrouwd raken met de eindigheid van het leven. Ze zullen zeuren: ‘Hè, toe, mogen we de begrafenis van oom Ferdinand nog eens zien, het neerlaten van de kist is zo spannend om te zien.’ Hopelijk zijn die paar mensen die met zakken over hun hoofd de aula verlieten, toen ze de videocamera in de gaten kregen, eruit geknipt. Je kunt geen sfeerbedervers gebruiken in zo’n film.