| 1 | 2 | 3 |

Beste Beatrijs,
Ik woon in een klein dorp, waar ik ook gedoopt ben. Ik kom al twintig jaar niet meer in de kerk. Toch komt er ieder jaar op mijn geboortedag iemand van de kerk aan de deur voor de zogenaamde verjaardagscollecte. Met dit geld wordt de inrichting van de kerk bekostigd. Ik ga niet meer naar de kerk en ben dat ook niet van plan. Ik ben al een paar keer verhuisd binnen het dorp, maar nog steeds komt men ieder jaar aan de deur. De gemeente geeft adreswijzigingen klaarblijkelijk door aan de kerk. Ik vind dit heel vervelend, maar juist omdat het zo’n klein dorp is, durf ik niet zomaar te zeggen dat ik niets meer wil geven. Wat te doen, zonder mokken blijven dokken of toch eerlijk zeggen dat ik niets meer wil geven en dan de consequenties vanuit het dorp accepteren?

Onvrijwillig kerklid

Beste Onvrijwillig,
U moet uzelf uitschrijven bij de kerk. Wacht daar niet mee tot u weer eens jarig bent, maar bel op een doordeweekse dag bellen naar de administratie van het kerkbestuur en beëindig het lidmaatschap. Schrijf er nog een formele brief achteraan. U bent buitenkerkelijk, dus het heeft geen zin dat u als lid van de gemeente bent geregistreerd. Zo’n opzegging om te formaliseren wat allang de werkelijkheid is gaat toch niet het hele dorp rond? Bovendien weet men in het dorp toch allang dat u nooit een voet in de kerk zet? Welke consequenties vreest u? Dat men u met de nek zal aankijken? Dat zal toch niet? Wanneer u eenmaal officieel als lid bent uitgeschreven, dan zullen ze niet meer bij u aanbellen voor een bijdrage. Mochten ze daar toch mee doorgaan, dan kunt u beleefd doch vriendelijk weigeren: ‘Er moet een misverstand in het spel zijn. Ik ben geen lid meer van de gemeente, uw gegevens zijn niet up to date.’ Van iemand die de tennisclub heeft opgezegd wordt ook geen contributie meer gevraagd.


Beste Beatrijs,
Sinds invoering van de Wet Bescherming Persoonsgegevens is het verboden om persoonsgegevens aan derden te verstrekken zonder toestemming van de betrokkenen. Toch maken instanties via slinkse kronkelwegen gebruik van andermans adressenbestand. Ik ben bijvoorbeeld lid van de NCRV en ontvang wekelijks de NCRV-gids. Maar als deze in plastic is verpakt, weet ik het al! Een meelifter in de vorm van een bedelbrief voor een goed doel plus accept-girokaart. Een paar weken geleden was er een nieuw tijdschrift ‘Zin’ bijgevoegd met een antwoordkaart voor opgave als abonnee. Eenzelfde probleem doet zich voor bij de Protestantse Kerk Nederland (PKN). Het Nederlandse Bijbelgenootschap (NBG) vraagt om de namen en adressen van PKN-leden voor een ledenwerfactie in oktober 2005. Bedenk wel dat ik niets heb tegen het NBG, integendeel ik ben er al jaren donateur van. Maar ik heb principiële bezwaren tegen ongevraagde reclame van wie dan ook. Wat vindt u van deze praktijken?

Hekel aan meelifters

Beste Hekel aan,
In uw mond, op uw huid, in uw ingewanden krioelt het van de micro-organismes. Het ongedierte loopt in de honderdduizenden per vierkante millimeter. In uw matras leven miljoenen mijten. Allemaal meelifters op uw bestaan. Sommige hebben hun nut, vele richten op z’n best geen schade aan. Zo gaat het er aan toe in de natuur. Iedereen probeert tegen zo laag mogelijke investering zoveel mogelijk eruit te slepen en dan is meeliften een prima strategie.
U maakt bezwaar tegen ongevraagde reclame, maar is reclame niet per definitie ongevraagd? Zou er iemand bestaan die z’n oren gespitst houdt op het klepperen van de brievenbus, omdat hij in blijde afwachting is van het wekelijkse pak reclamefolders? Onze maatschappij drijft op reclame. De media zijn afhankelijk van advertentie-inkomsten, ook deze krant. U kunt als individuele consument die allang weet waar uw voorkeuren liggen wel een hekel hebben aan alles wat ongevraagd op u af komt, maar anderen denken: hé, dat is iets voor mij. Kennelijk loont de praktijk, anders zouden bedrijven er niet mee doorgaan.
Ik zie het verschil niet tussen reclame, afgedrukt op de achterkant van redactionele artikelen in uw eigen krant, en reclame als losse bijlage bij een tijdschrift van uw voorkeur of reclame in een aparte envelop. U hoeft het alleen maar naar de oud-papierbak te dragen, waar u toch al heen moest. Minieme overlast vergeleken bij de ergernis die ongevraagde telefoontjes van telemarketeers teweeg brengen.


Beste Beatrijs,
Ruim twee jaar geleden liet ik na een verhuizing mij en de overige gezinsleden inschrijven in een kerkgenootschap in mijn huidige woonplaats. Al snel ontving ik per post een standaard informatieboekje over de kerkelijke gemeente. De belangstelling die in de periode daarna is getoond bestond uitsluitend uit verzoeken om geld. Diverse bedelbrieven. Verder hebben wij niets gehoord van de kerk.
Ik ben de laatste die verwacht dat de kerk interesse in mij (en andere bijna-geseculariseerden) toont middels een persoonlijk bezoek van de predikant. Die tijd ligt achter ons! Maar dit structurele stilzwijgen alsof ik niet besta, maar wel kan doneren, veroorzaakt niets anders dan weerstand en passiviteit. Mijn frustraties kenbaar maken? Zelfs die aandrift is vervlogen!

Een bijna over de randkerkelijke

Beste Bijna over de rand,
Ik begrijp dat het heel vervelend is om alleen verzoeken om geld binnen te krijgen van uw plaatselijke kerk, en dat verder kennelijk niemand op u zit te wachten. U schrijft: ‘Ik ben de laatste die verwacht dat de kerk interesse in mij toont middels een persoonlijk bezoek van de predikant.’ Waarom die lage verwachtingen? Zo onaanzienlijk hoeft u zichzelf toch niet te schatten? U kunt toch ook waardevol zijn in de gemeente, zelfs als u bijna geseculariseerd bent? Het lijkt mij de normaalste zaak van de wereld als een predikant juist wel een oriënterend huisbezoek zou afleggen. Nu ja, die heeft het natuurlijk te druk, maar dan zou een ander actief lid van de gemeente die verwelkomingstaak op zich kunnen nemen. Wie daar geen prijs op stelt, wimpelt zo’n telefonisch aangekondigd bezoekje wel af. En als een nieuwgekomen kerklid wél geïnteresseerd is, dan kan tijdens het huisbezoek meteen gepolst worden of hij zich ergens voor wil inzetten in de gemeente.
U geeft uw kerk de schuld dat u helemaal dreigt te seculariseren. Blijkbaar is dat niet wat u wil. Mensen die echt zijn losgeraakt van de kerk, zijn allang blij dat ze niet meer worden achtervolgd. Maar u bevalt het niet. U kunt beter die ingesufte bedoening een beetje opporren dan te blijven mokken. Het is te makkelijk om de verongelijkte te spelen. Daar komt niemand verder mee. Blijf niet passief afwachten, maar neem contact op met de mensen die wat doen in de kerk (namen staan ongetwijfeld in het kerkblaadje). Ongetwijfeld zullen ze u met open armen ontvangen. Het is toch al moeilijk genoeg de boel draaiende te houden. Als u er eenmaal bij bent betrokken, kunt u uw ergernis over de passieve houding van predikant en van de gemeente als geheel naar voren brengen, en voorstellen doen hoe een en ander verbeterd kan worden. Er zullen vast nog wel meer mensen slapend lid zijn van deze kerkgemeente, en sommigen van hen hebben misschien maar een klein duwtje nodig om te ontwaken en zich te ontpoppen als actieve leden. Huisbezoek is een effectief middel om papieren leden te activeren.